شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: دوست من در روزهای جوانی به یکباره و بی‌خبر وارد زندگی‌ام شد و به همان سرعت هم از آن خارج گردید، مانند عیدی که هر ساله در بهار می‌آید و بعد از مدتی می‌رود.

هوش مصنوعی: هر کس که نفس خود را باخته و از آن پیروی می‌کند، در واقع مانند تندبادی است که در مسیرش غبار را به تاراج می‌برد و می‌رود.

هوش مصنوعی: گوینده به این نکته اشاره دارد که افکار و خیالات انسان مانند دانه‌های تسبیح در دست او هستند. هر گلی که در ذهن انسان شکوفا می‌شود، به مانند یک دانه تسبیح است که می‌توان آن را شمرد و در نهایت از میان می‌رود. این یعنی از وجود ما، هر تفکر و خیال به نوعی قابل شمارش و گذراست.

هوش مصنوعی: قسمت مرگ ما به دست تقدیر است، چون تیرانداز به دنبال پاره‌ای از طعمه‌اش، با اثر خون شکار به سمت ما آمد و رفت.

هوش مصنوعی: شادی و غم هر کدام در حالتی گیج و ناراحت به سر می‌برند، روز روشن با دل‌تنگی شب تار را وداع کرده و از هم جدا شدند.

هوش مصنوعی: به دیگران وابسته نشو و به دنبال راه‌نماهای بی‌ثمر نرو، زیرا در مسیر کلام، هزاران نفر آمدند و رفتند.

هوش مصنوعی: برق تصویر زیبای تو می‌خواست خود را به تصویر بکشد، اما راه و روش تو چنان خاص و متفاوت بود که آینه‌ای برای نشان دادن آن کافی نبود.

هوش مصنوعی: عزیزم، از بهار غافل نباش. چه توقعی داری؟ لحظه‌های زندگی را در زیبایی‌شان دریافت کن، چرا که سال نو با خوش‌رنگی و سرزندگی‌اش آمده و رفته است.

هوش مصنوعی: شعله شمعی که به خاطر زیبایی‌اش، جانش را فدای عشق می‌کند، بارها در گرداب مرگ در کنار مزار می‌آید و می‌رود.

هوش مصنوعی: بسیاری از اوقات، حالت غمگینی به طور طبیعی در وجود انسان است. مانند رویدادهایی که در سطح دریا رخ می‌دهد و به طور مکرر جلوه‌گر می‌شود، زندگی ما هم با آمد و رفت و تغییرات همراه است.