شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم روزهایی را که دارای اعتبار و محبوبیت بودم، روزهایی پر از حسرت و درد که چشمانم پر از اشک بود.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، آفتاب به من یادآوری می‌کند که در آن زمان، نگاهی به زیبایی‌ها و درخشش دنیای باقی داشتیم.

هوش مصنوعی: من به کدام جلوه از آن کافر دلخواهی داشتم؟ که به خاطر هجوم شوق، در انتظار وصال او بودم.

هوش مصنوعی: باد سرد شوق تو مرا از جایم بلند کرد، وگرنه من خودم از چیزی برای حفظ احترامم برخوردار بودم.

هوش مصنوعی: زمانی که تحت فشار قرار داشتم، تمام اجزای وجودم به شدت متاثر و رنجور شدند. یادم می‌آید ایام خوبی داشتم که خودم را در حال و هوای خاصی احساس می‌کردم و زندگی‌ام رنگ و بوی دیگری داشت.

هوش مصنوعی: زمانی که بخشی از عمرم به پایان رسید، احساس کردم که قامت من خم شده است. این من هستم که بر اثر تجربیات زندگی، سنگینی بارهایی که بر دوشم بود، بر دوش خود احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: در زمینه احساسات دل، من وقتم را صرف کردم و تمام توجه‌ام را به آن معطوف نمودم. تویی که توانا به عبور از دشواری‌ها و روشنایی‌بخش دل‌ها هستی، من ناله‌ای شبیه به صدای الماس دارم و کاری برای انجام دادن دارم.

هوش مصنوعی: من حالا از شخصیت تو مطلع شدم، پس دیگر برای من سختی نکن. من آدم آرامی بودم تا زمانی که امید داشتم.

هوش مصنوعی: دیگر از حال خودم باخبر نیستم و دیگر زحمت‌ آن را نمی‌کشم؛ فقط می‌دانم که بیشتر اوقات کسی را به عنوان یار در زندگی‌ام داشته‌ام.