شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: پروردگار او قادر به تحمل ناز و فریبندگی نیست، من جلوه‌ای از نیازمندی او را در برابر آتش دیده‌ام.

هوش مصنوعی: موعظه و نصیحت برای من مثل سنگی است که در دل می‌افتد و باعث می‌شود که گوشم به آن توجه کند و آن را در دلم به‌خوبی درک کنم.

هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که من نمی‌دانم برای نثار چه کسی تلاش می‌کنم، زیرا من از حسادت به خضر (شخصیت داستانی که به جاودانگی معروف است) می‌میرم و برای به دست آوردن او کلی تلاش کرده‌ام و عمر درازم را صرف این کار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که می‌داند چگونه می‌توان در هنگام نوشیدن، مرا به نماز نزدیک کند و مرا در حال مستی به خداوند نزدیک کند.

هوش مصنوعی: شوق و هیجان بی‌پرواست و من در نگرانی هستم، زیرا آسودگی و راحتی نیست که صبح زود با چشمانی نیمه‌باز امیدی در دل به آن دست یابم.

هوش مصنوعی: آه ما، اگر کس دیگری در دلش جایی گرفته باشد، رفتن و زینت و تزیین آوردن او دیگر چه فایده‌ای دارد؟

هوش مصنوعی: آزمون سختی که بر خود می‌کشی، ناشی از ستم دیگران نیست، بلکه دردها و ناله‌های جانسوز خودت آن را به وجود آورده است.

هوش مصنوعی: چرا قاصد در راه نمی‌میرد؟ زیرا نمی‌توانم حسادت را از تو بپذیرم که از زبانت نکته‌های دلنواز و شیرین می‌آید.

هوش مصنوعی: دوستانم در وطن از سادگی‌های من خوشحالند، اما در دوری از وطن مردن و نجات یافتن از ظلم و ستم چیز دیگری است.

هوش مصنوعی: به راحتی می‌توانی شاهد ناتوانی در بیان و اظهار احساسات دیگران باشی، اما تو که هنوز درک کافی نداری، نمی‌دانی که چگونه می‌توان راز این سکوت را به زبان آورد.