شمارهٔ ۱۱۶

هوش مصنوعی: تیغ تو از سر تا گلویم رسیده و شوخی‌هایت دیگر تبدیل به جدی شده است، زبانم را بریده و نمی‌توانم چیزی بگویم.

هوش مصنوعی: اگر از کوی تو رفته‌ام، اما رفتن من آسان نبوده است؛ این داستان را از زبان عزیزان شنیده‌ام.

هوش مصنوعی: شوق من به رازداری باعث نجاتم شد؛ بادی که از خاکم وزیده، رنگ‌های مختلفی را از لاله‌زار به وجود آورده است.

هوش مصنوعی: نگاه کن که ای خدا، این فرد خودپسند و مغرور چه کارهایی می‌تواند بکند؟ ای کاش در دنیا هرگز کسی مانند او آفریده نمی‌شد.

هوش مصنوعی: روی و موی او نور و زیبایی خاصی دارد که مانند پرتوهای آفتاب می‌درخشد. در کنار این زیبایی، چشمانش پر از اشتیاق و طلبی است که نشان‌دهنده‌ی نیاز و آرزوی شدید اوست.

هوش مصنوعی: تو آتش بر افروخته‌ای در خانه‌ام، و گفتم که طوفانی وزیده است، اما او گفت که فقط نسیم ملایمی به گلستان آمده است.

هوش مصنوعی: مرگ مرا رهایی بخشد تا از شوق و شادمانی جان بگیرم. این شعله مانند خونی است که در رگ‌های گل سرخ می‌جوشد و به شوق زندگی افزوده می‌شود.

هوش مصنوعی: دوستی همراهی می‌کند که از روی غم و اندوه، از شرم و حسادت نمی‌توانم به راحتی از راهی که تو می‌روی عبور کنم، به یاد آن عزیزانی که دلم را به درد می‌آورد و پایم را درگیر کرده‌اند.

هوش مصنوعی: چشمم به دنبال کسی است که از سر تا پا وجودم را تشنه کرده است، و این دل من به شدت درد می‌کشد و از هر موی من احساس می‌شود که اندوه و حسرت سرازیر شده است.

هوش مصنوعی: زیاده روی در نوشیدن شراب شیرین هندی، باعث خشم و عذابم کرد. از این پس، باده‌های خوشمزه و لذت‌بخش را به یاد خواهم آورد.