شمارهٔ ۲۲۸

هوش مصنوعی: هنگامی که بر لب معشوق بوسه می‌زنم، آرزو می‌کنم که ای کاش در این لحظه تشنگی و عطشی که دارم، از چشمه‌ای زلال و شیرین سیراب شوم.

هوش مصنوعی: آن روستایی ساده‌دل که در شهر به او علاقه دارم، افسوس که در زلف‌های شلوغ و پیچیده‌اش گم شده‌ام.

هوش مصنوعی: در حسادت من به بزرگی جایگاه تو و غم دوری‌ام، از نعمت‌های وصال و لذت‌های مختلفی که در کنار تو وجود دارد، حسرت می‌خورم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به خاطر لذت، سختی‌های زندگی را بر دل بریزم و از جان خود به این موضوع افسوس بخورم.

هوش مصنوعی: من احساسات و رفتار پرشور و تند و تیز خود را به طبیعت و بیابان سپرده‌ام و اکنون از این کار خود پشیمانم.

هوش مصنوعی: من از خودم خارج نشده‌ام و در تنگنای حق، به گبری و مسلمانی نمی‌پردازم و برایم افسوس دارد.

هوش مصنوعی: من از این دود و آتش درونم، اگر نتوانم آسمان را سامان بخشم، افسوس می‌خورم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو به تنم هدیه شده است، حالا کنار بگذار آن را و چندین بوسه از تو بگیرم تا به آرامش پنهانی برسم. افسوس که این نمی‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که توانایی ایجاد کار را در من داشت، اقدام خاصی انجام نداد و من در بیابان خشک و بی‌حاصل خودم، آرزو دارم که بارانی ببارد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد شخصی از چرخ روزگار بسیار ناامید و غمگین است. او می‌گوید اگر به خاطر درد و رنجی که از زندگی می‌کشد، فریاد نکند، به نوعی دیگر از تاسف و ناراحتی برسد. این افراد معمولاً در تلاش‌اند تا احساسات ناگوار خود را بیان کنند و از ظلم و سختی‌هایی که تجربه کرده‌اند، گله‌مند هستند.