شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: نبض رگ لعل به خاطر لکنت می‌زند و این نشان‌دهنده‌ی احوالات خاص اوست. زیبایی و جاذبه‌ی او به مانند گوهری است که برای ظهور خود در انتظار است، و سخنانش پر از معنا و راز است.

هوش مصنوعی: من به سبک بی‌خیالی و سرخوشی فکر می‌کنم و در دل پرشورم، هنوز آثار آشفتگی را در مانده‌ام حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم راز دل من را چه کسی می‌داند، چون از بی‌صبری و طاقت‌نداشتن، هر لحظه به خاطر تنش و ناآرامی‌اش چندین بار می‌لرزم.

هوش مصنوعی: من به خاطر آتش عشق می‌سوزم و حالتی از نشاط ندارم. ای فرهاد، تو را تحسین می‌کنم چون از شدت عشق و اشتیاقی که به بازار زندگی داری، همچون تیشه‌ای که به کوه می‌زند، بر افروزنده‌ای.

هوش مصنوعی: زمانی که زلف‌های خمیده‌ات را می‌بینم که به زیبایی بر چهره‌ات آویزان شده، به تو می‌گویم که این حلقه در گوش تو، نشانه‌ای است از پیوندی که در تارهای خوشبو و نرم زلف‌هایت به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر گل‌های باغ به هم بریزند و بلبل در عطر آن‌ها بخواند، حتی اگر دل بلبل از غم عشقش ریزش کند، این موضوع بر من تأثیری نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: من یک بتی دارم که اگر بر روی چمن‌ها قدم بگذارد، زمین به مانند طوطی‌ای که زخمی باشد، از خوشحالی به شدت می‌تپد.

هوش مصنوعی: اگر دوست مرا در زندانی تاریک و ستمدیدگی رها کند، این موضوع خیلی بد است؛ زیرا زیبایی او مانند نوری است که می‌تواند این تاریکی را روشن کند.

هوش مصنوعی: خانه‌ام به شکلی ساخته شده که انگار از قبل مشخص بود که قرار است خراب شود، مثل اینکه دیوارهایش در حال رقصیدن‌اند تا از آمدن سیلاب جلوگیری کنند.

هوش مصنوعی: غم من در بیابانی گسترده است که در آن خورشید درخشان به قدری سوزان است که زهره، در زمان جذب شبنم، از سر خارهایش آسیب می‌بیند.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، از طرف کشته‌شدگانش وکالت می‌خواهم و نمی‌خواهم هیچ‌کس جز من با او سر و کار داشته باشد.

هوش مصنوعی: از محبت نیست که از غالب به مردن راضی نیستی. سرم را فدای تو می‌کنم، تو می‌دانی که مرگ چندان دشوار نیست.