شمارهٔ ۲۷۸

هوش مصنوعی: با خون خودم آغشته به عشق معشوق، در برابر بدآموزان و کسانی که نمی‌توانند حق خود را بگیرند، ایستاده‌ام.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه بگویم دربارهٔ قدردانی از تنهایی‌هایم، زیرا نه تنها مهربانی نداشته‌ام، بلکه از سوی کسانی که باید مهربان باشند، بی‌مهری دیده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر از خودت راضی باشی، می‌توانی نسبت به کسانی که بدگمان هستند، با محبت و لطافت رفتار کنی.

هوش مصنوعی: ناله و فریاد می‌نوشان بر سر دجله، افسوس که ساقیان، اهل تفکر و آگاهی نیستند.

هوش مصنوعی: بهار با زیبایی‌هایش و عطر گل‌ها، انسان را به شگفتی وا می‌دارد و نفس‌های خوشبو را در مسیر زندگی منتشر می‌کند.

هوش مصنوعی: در لحظه‌ی مرگ، حسرت روزهای شاد و خوشی‌ها به انسان فشار می‌آورد و او را به یاد لذت‌های زندگی می‌اندازد.

هوش مصنوعی: اگر گلی در گوشه‌ی دستار وجود داشته باشد، به خوش‌شانسی و بخت بلند باغبانان اشاره دارد. این نشان‌دهنده‌ی آرزوی خوشبختی و کامیابی در کار و زندگی آنهاست.

هوش مصنوعی: غم تو مانند موجودی خطرناک و آسیب‌زننده است و دل‌های مردم در برابر آن ناتوان و بی‌پناه‌اند. ای کاش عصر بربادرفته‌ی مهمان‌نوازی را از دست ندهیم و آبرویمان حفظ شود.

هوش مصنوعی: دل از عشق رنج می‌برد، اما تیرهای زیبایی و جذابیت او فراموش‌شدنی نیستند.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال شادی و عشق هستی، می‌توانی آن را در دل بی‌نوایان پیدا کنی. دوست واقعی و نشانه‌های او را در میان کسانی جست‌وجو کن که خود را گم کرده‌اند و نشان معینی ندارند.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه ناراحت هستم و دلم از این وضعیت می‌ گیرد، اما به افرادی که در شرایط ضعیف‌ تری قرار دارند، با توجهی اندوهبار نگاه می‌ کنم.

هوش مصنوعی: سبک خود را از این ناملایمات رها کن، ای غالب، چه نیازی به آویختن به این گروه سنگین‌بار داری؟