شمارهٔ ۲۵۴

هوش مصنوعی: در زمان وصال، حاضر نیستم که اذیت‌های دیگران را احساس کنم، زیرا نمی‌دانم که دیگران از دیدن من چه احساسی دارند و من هم خودم نمی‌دانم که چه چیزی را می‌بینم.

هوش مصنوعی: مرگ نتواند به من آسیب بزند، چون از دوری معشوق آگاه نیستم. حسادت نیز نمی‌تواند به من لطمه‌ای وارد کند، زیرا من از عشق و وابستگی به محبوب بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: از من می‌پرسند که چرا این‌قدر بی‌خبر و بی‌خود هستم، و من فقط به خاطر ترس از عشق، عذری می‌آورم و نمی‌دانم چه بگویم.

هوش مصنوعی: من از روی خیال او لبانش را می‌بوسم و زمانی که به طرز تازه‌ای رفتار می‌کند، به سادگی‌اش آزار نمی‌رسانم.

هوش مصنوعی: هر بار که از چشمانم اشکی می‌ریزد، احساس نمی‌کنم که برای دوست عزیزم ضرر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: موهای تاب‌دار او را که از زیر چادر نمایان شده بود، دل مرا پریشان کرد و نمی‌دانم چگونه با این احساس مواجه شوم.

هوش مصنوعی: بوی جگرم از خونم بلند می‌شود، هر جا که پایم به سمت او بیفتد، نمی‌دانم چرا در این راه گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: زخم دل من را بند نمی‌زنم و درمان نمی‌خواهم، چون نمی‌دانم چگونه از زیبایی و حرکت آن لذت ببرم.

هوش مصنوعی: من به سکه‌های بی‌ارزش پادشاهی توجهی ندارم؛ زیرا ارزش واقعی من در هنرم نهفته است و اگر نتوانم هنر خود را به دیگران معرفی کنم، به مانند بازاری است که در آن رونق و گرمی نیست.

هوش مصنوعی: دوست نداشتن یا فاصله گرفتن از او باعث کوتاهی من در طلب نیست. من به همین دلیل به خواسته‌ام می‌رسم که از چیزهای زیادی ناآگاه هستم.