شمارهٔ ۲۳۴

هوش مصنوعی: انسان واقعی کسی است که در هنگام مواجهه با خواسته‌ها و آرزوها، به دلیلی عمیق و از روی فطرت خود آسیب ببیند، مانند فردی که به شدت تشنه است و در تلاش برای رسیدن به آب دریا، خود را نابود می‌کند.

هوش مصنوعی: من در آستانه فنا هستم، زیرا در جستجوی مقصدی هستم که در آن تلاش برای دستیابی به چیزهای نایاب مرا نابود می‌کند.

هوش مصنوعی: من به کسی که اگر دوباره زندگی بیابد، مانند مسیحایی که در عذر و بخشش توجه کند، جانش را فدای عشق می‌کند، افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در گوشه‌ای از غم و اندوه نشسته‌ام و حسرت می‌برم به حال کسی که در پیشگاه محبوب، شور و شوقی دارد که به خاطر آن نابود می‌شود.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را به ما نبر، زیرا ما در خاموشی و تنهایی نشسته‌ایم و دیدن تو باعث حیرت و نابودی ما خواهد شد.

هوش مصنوعی: عاشق باید به نوعی بی‌توجهی نشان دهد تا خود را از شرم ابراز ناپسند احساس رهایی کند و در نهایت به نابودی دچار نشود.

هوش مصنوعی: بی‌وفا با ناز و کرشمه‌هایش آرامش را از مردان می‌گیرد و آنها را چون هوای آلوده در بیابان نابود می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر با خضر (علامت هدایت و راهنمایی) نمی‌روم، این به خاطر ترس از تنهایی و بی‌کسی است. می‌ترسم که همراهی من با او موجب ننگ و در نتیجه، هلاکت من شود.

هوش مصنوعی: غم، لذتی خاص دارد که کسی که به دنبالش است، به خاطر آن به طور پنهانی شاد می‌شود، اما در عین حال ممکن است دچار نابودی و هلاکت هم شود.

هوش مصنوعی: به دقت ببین که چگونه دشمنان به راحتی می‌توانند کسی را که با مهارت بالا در حال فعالیت است، به هلاکت برسانند.