شمارهٔ ۲۴۳

هوش مصنوعی: من با کسی که بد صحبت می‌کند و ساده است، هم‌صحبت شده‌ام و از وفاداری‌ام به تو او را از ناراحتی تو آگاه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: امید دارم که تقدیر به گونه‌ای پیش رود، اما با این حال به خودم می‌گویم که برای عزیزم مهربان بوده‌ام.

هوش مصنوعی: در گوشه چشمانش اشاره‌ای به جشن‌ها و مجالس زیبایی دارد که با من است. خوشحالم که وقتی‌ام را در کنار او می‌گذرانم، هرچند خودم به خاطر بدگمانی‌ام او را ناراحت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: کسی که به ظرافت و به دقت در نگاهش به من، بی‌پناهی‌ام را متوجه شده و این را می‌سنجد که من چگونه با احترام به او نزدیک شده‌ام و او را از خود دور کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر دل انسان به خاطر غم و اندوه خود اشک بریزد، اشک او قابل قبول است. زیرا او تنها یک قطره است و آن غم به دریا و عمق بی‌پایانی تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: در واقع، ناله‌ای که می‌زنم از عمق وجودم نشأت می‌گیرد و من به خاطر بی‌تابی‌ام، آن را با زبان بیان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من چندین بار او را امتحان کرده‌ام و در این مدت متوجه شده‌ام که همیشه بدگمان و ایرادگیر است.

هوش مصنوعی: من هنوز در تلاش هستم که به یک مقام و موقعیت خاص دست پیدا کنم، در حالی که آن کسی که می‌نوشد و از میگساری لذت می‌برد را به مانند باغبانی مشغول به کار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر ذره از وجودم به نوعی جانفشانی و فداکاری دارد و این نشان می‌دهد که من خودم را با کشته‌ها و قربانی‌هایی که به آنها وابسته‌ام، محاسبه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در شب گذشته، وقتی که در حال لذت‌بردن بودم، از طرفی بوسه‌ای را که به او دادم، به گونه‌ای مباحثه‌ای در مورد عشق و محبت میان ما تبدیل کردم.

هوش مصنوعی: من در جستجوی چیزی هستم که گویی در خیال، بوسه‌ای از لب‌های شیرین او گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: از من، روش سخن گفتن به اوج خود رسید و به واسطه‌ی نغمه، روحی در بدن زنده شد که با بیانم آن را ساخته‌ام.