شمارهٔ ۱۲۸

هوش مصنوعی: فنا یعنی از بین رفتن و زوال، برای این که تمامی آلودگی‌ها و زائده‌های ذهنی را از ظاهر و جلوه‌ها پاک کند و همچون آینه‌ای بدون کدورت و زنگار شود.

هوش مصنوعی: در یک شب، من از خودم جدا شدم و به شعله‌ها نزدیک شدم. کسی که آموزه‌های بدی داشت، پیام را به محبوبش منتقل کرد.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که با هر ترفندی او را به آتش بیفکنی، اما من تنها نمی‌خواهم به خاطر تو به باغ گل بروم.

هوش مصنوعی: باز به هم چسبیده‌ایم و از خوشی و شیرینی زندگی صحبت نمی‌کنیم، چرا که مرگ مشکلات و ناتوانی‌ها باعث شده که از لذت های گفتار و ارتباط با یکدیگر محروم شویم.

هوش مصنوعی: اگر چرخ روزگار به تو لطف کند و محبت نشان دهد، مراقب باش؛ چرا که گاهی اوقات، زیبایی و جذابیت می‌تواند خطرناک باشد و ممکن است مانند یوسف که از چاه نجات یافت و به بازار رفت، تو را به مسیرهای نامشخصی ببرد.

هوش مصنوعی: شوق و هیجان من بسیار زیاد شده و تو هم در حال لذت بردن هستی. این رسوایی را ببین که چگونه دل و دست من را از کار انداخته است.

هوش مصنوعی: نسیم به خاطر ناله‌های من پر از احساس شده است، چه کسی می‌تواند بفهمد که من با تلاشم به دنبال دیدار یارم هستم؟

هوش مصنوعی: اگر تو به لب بام نیایی و به کوی خود مدام ننگری، در این صورت ذوق دیدن تو از روزن دیوار کم می‌شود.

هوش مصنوعی: ما در آینه ناز و زیبایی تو را نمایش می‌دهیم؛ بفرما که شوق و تمایل ما به دیدارت بشارت تازه‌ای برای تو باشد.

هوش مصنوعی: چشم‌هایت با نگاه تیز و بی‌رحمشان، دل مرا می‌زند و گرفتار می‌کند. از اعماق وجودم، نارضایتی و غم را به جانم می‌افکند و به من سرزنش می‌کند.

هوش مصنوعی: دوست از راهی می‌گذرد و خاکی از او بر سرم می‌ریزد. این خاک باعث می‌شود که حسرت تزیین دستار را از دل برکنم.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که کسی که به فنا و نابودی می‌بالد، در حقیقت آرامش و تسکینی ندارد، زیرا موفقیت واقعی از عمل و رفتار ناشی می‌شود، نه از فقط صحبت کردن.