شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: عشق تو به اندازه‌ای طاقت فرسا شده که دیگر تحملش برایم دشوار است. پس خواهش می‌کنم مهربان باش، وگرنه خودم هم مجبور می‌شوم به خودم مهربانی کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که خار و خس در آتش می‌سوزند، آتش به قدری حیات‌بخش است که مردم از شوق و لذت لب‌هایت، به حدی شگفت‌زده می‌شوند که گویی جانشان را می‌دهند.

هوش مصنوعی: در حالتی که از حسادت دیگران به شدت دچار هیجان و ناراحتی هستم، امیدوارم امشب با خوشحالی و سرور به جمع دشمنان بروم و از زندگی لذت ببرم.

هوش مصنوعی: در حالتی غرق در بی‌توجهی هستم و نمی‌توانم توجه کسی را به خود جلب کنم. اگر تو جایی برای من در چشم‌هایت پیدا کنی، به خواب عمیقی خواهم رفت.

هوش مصنوعی: من از شرم و وفای خود در حالتی هستم که حتی نمی‌توانم از خودم حرکت کنم، تا این‌گونه فکر نکنی که به راحتی از سوی تو دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: من در دل خود همیشه به یاد تو هستم و بسیار مشتاق دیدارت هستم. تا چه زمانی باید تحمل سختی‌ها و آزمایش‌ها را به خاطر تو بر دوش بکشم؟

هوش مصنوعی: اگر بادی گرم از صدای خوش محفل به گوشم برسد، می‌خواهم همچون پرنده‌ای آزاد بال و پر بگشایم و به سوی آن آواز پرواز کنم، تا جایی که جانم از شوق فریاد کند.

هوش مصنوعی: با آرزوهای خود در پی زیبایی هستی و از وفا و صداقت بی‌خبر. اگر عشق را کم‌رنگ کنی، ممکن است به خودم مشکوک شوم.

هوش مصنوعی: به خاطر فکر و تأمل در مفاهیم عمیق و ظریف، احساس می‌کنم که در برابر اندیشه‌هایم کم‌فروغ می‌شوم و به زودی دلم می‌خواهد که به سادگی و بی‌پیرایه‌گی بازگردم.

هوش مصنوعی: لذت زخم من شبیه به خونی است که در همه جا پخش می‌شود؛ اگر این درد است، من حاضرم برای راحتی ضمانت کنم.