شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: شادی را از فنا و زوال دور کن و به زندگی و عشق امیدوار باش. سایه عشق را به کسی که دوستش داری بسپار و هر قطره‌ای از وجودت را به دریا و کائنات ببخش.

هوش مصنوعی: موهای آویزان از جیب لباس را با مراقبت از شانه‌هایت کنار بزن و توجه کن که زیبایی چهره‌ات را با اشک‌هایش از دیگران متمایز کند.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که به دل می‌زنی مانند زیوری است که بر سینه آویخته می‌شود. اگر دل را به بدی و نافرمانی واگذار کنی، زندگی‌ات از آتش و آلام بی نصیب نخواهد ماند. سنگ سخت و محکمی هم نباید به شیشه نرم و شکننده بنوازید، چون این کار می‌تواند آسیب‌های بیشتری برساند.

هوش مصنوعی: از اشک چشم، به چشمانم زندگی و نشاط بده و از حرارت دل، ناراحتی و ناله‌ام را به محبت و نرمش مبدل کن.

هوش مصنوعی: ای حیا، کمی شرم کن! این همه شور و هیاهو برای چیست؟ آرامش خاطر عشق را به دست آور و اجازه بده که عشق در دل تو جولان دهد.

هوش مصنوعی: ای گل زیبا و خوشبو، ناز و کرشمه‌ات به خاطر چیست؟ آیا منتظر باران ابر هستی تا پاداش زیبایی‌ات را از چمن بگیری؟

هوش مصنوعی: یا در جمع عاشقانه‌ات به من لطفی نکن، یا اگر قرار است نگاه خشمگینت را به من بیندازی، حداقل مرا از امتیاز خاصی برخوردار کن.

هوش مصنوعی: ای تو که مانند غنچه هستی، بحث شگفتن تو از زیبایی و شکوفایی مانند سرو است. ناز و کرشمه‌ات را با آرامش و زیبایی نشان بده.

هوش مصنوعی: اگر چه به خاطر اندوهی که کشیده‌ام اجازه‌ی گریه و آه وجود ندارد، اما دل تو که رازهای مرا نزد خود نگه‌داشته، طاقت تحمل این وضعیت را ندارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر ناچیزی و بی‌توجهی، از لذت‌های زندگی دور شده‌ای، برخیز و با قضاوت عادلانه، روح خود را پرواز ده.