شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: دل خود را برای غم‌های او بسوزان، زیرا او به خاطر این غم جان می‌دهد. اگر جانت را به او بدهی، غم او بهتر از این است که جانش را از دست بدهد.

هوش مصنوعی: از دوست غافل نشو، زیرا در باغ بهشت، آنچه را که ما به تو می‌دهیم، همان را از طریق شراب به تو می‌دهد.

هوش مصنوعی: درد و ناراحتی من به خاطر کسی است که وقتی همه چیزم را از دست دادم، تنها به سمت در نگاه می‌کند و هیچ نشانه‌ای از همدردی یا دلسوزی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر عقل و دانش خود را به جنون و دیوانگی بسپارید، آن گاه این فرد بزرگوار و سخاوتمند، یک سود را در ازای آن هزاران دریافت خواهد کرد.

هوش مصنوعی: سخن‌وری ما به هیچ‌وجه بی‌هزینه نیست، زیرا دوست احساسات ما را به خود جلب می‌کند و در عوض، زبانی به ما می‌دهد که بتوانیم ابراز کنیم.

هوش مصنوعی: هرچیزی که حاصل توهم و خیال است را کنار بگذار و خود را از آن آزاد کن؛ زیرا حقایق واقعی در انتظار تو هستند و می‌توانند جایگزین آن اندیشه‌های نادرست شوند.

هوش مصنوعی: کسی که وجود ندارد، چگونه می‌تواند به شگفتی‌های ماه و ستاره‌ها نگاه کند؟ زیبایی‌ها و جلوه‌های سهیل و زهره جز برای وجودی که درک کند، معنایی ندارد.

هوش مصنوعی: من به دست کسی که با دقت و توجه مشغول شمارش تسبیح است، افتخار می‌کنم. اما در پایان، آنچه که او با شوق و علاقه دنبال می‌کند، نتیجه‌اش فقط به پر شدن کف پیاله‌اش می‌انجامد.

هوش مصنوعی: اه ای کاش غم او را از دل آرامم برمی‌دارد، و این ناهماهنگی بین هم‌نفسانم نعمتی می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر وفایی که می‌شود، معمولاً با جفای دیگری پاسخ داده می‌شود. به این ترتیب، ببین که دوست چطور پاداش می‌دهد و چه عوضی برای این وفا در نظر گرفته است.