شمارهٔ ۳۰۹

هوش مصنوعی: دل من از غم سنگین شده و تو با دردهای خود چیزی به آن اضافه کرده‌ای.

هوش مصنوعی: دل آن زخم و بلا است که به خاطر آن، جانم مانند برق در میان خوشبختی‌ام درخشید، چنان که آن زخم، اثری از مرگ و سیاهی به جا گذاشت.

هوش مصنوعی: به خاطر خودم شرمنده‌ام و از سرنوشت، چشمانم را در آب و آینه به تماشا نمی‌گذارم، زیرا صورت خود را نشان نداده‌ام.

هوش مصنوعی: من در حالتی ناشناخته و با روحیه‌ای زاهد هستم و آرزو دارم که در خواب شاه، حالتی مستانه به سر ببرم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از خواب بیدار شده و چشمانم را به روی چهره‌ی لیلی بگشایم، نگاهی به او بیفکنم که هنوز پرده‌ی حجابش کنده نشده است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم در زیبایی و شگفتی به آرامش برسم و در قالب‌های مختلف احساسات و سخنانی که گفته‌ام، ستایش شوم.

هوش مصنوعی: با وجود دین و دانش مانند من، سجاده (نماز) و عمامه (روحانیت) چه کارهایی می‌توانند انجام دهند، وقتی که تو از صنعان (خداوند) چیزهایی را گرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: با دوستانم درباره‌ی سادگی و آشنایی گفتگو می‌کنم، تا اینکه کسی را که تجربه‌اش را آزموده‌ام بشناسم.

هوش مصنوعی: نگرانم از اینکه در اعمال نیکی که انجام داده‌ام، فقط روزه‌ام به خاطر شرابی که نوشیده‌ام، قبول شده است.

هوش مصنوعی: در مهمانی حاضر باش و به شعر و گفتگو بپرداز، اگر می‌خواهی چیزی بشنوی که هنوز نشنیده‌ای.