شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: می‌خواهم به شکل زیبایی خود را بسازم و به خاطر تو خوش بگذرانم و تماشا کنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از بار نگرانی‌ها و مشکلاتت کم کنی، باید ستم و رنجی را که به دیگران می‌زنی، افزایش دهی تا در عوض، به همان اندازه از مشکلات خودت کاسته شود.

هوش مصنوعی: بیا و بهانه‌هایی که قاتل برای توجیه عملش می‌آورد را نادیده بگیر، دعاهای بی‌ثمر را فراموش کن. من از درد و رنجی که می‌کشم، چنان جان می‌کُنم که ستم را با گریه‌ام تلافی کنم.

هوش مصنوعی: بچه‌ای که بی‌تاب و عصبی است را می‌بینم، نمی‌دانم چه کار خواهد کرد. هرچند که آرامش را حفظ کرده‌ام، اما به خوبی می‌دانم که اگر نیاز باشد، می‌توانم او را به حال خود رها کنم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که دنیا به گردن من بار سنگینی قرار داده و من نمی‌توانم دستم را به گردن محبوبم بگذارم.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، به من قدرتی عطا کن تا بتوانم شهوت و خشمم را کنترل کنم و لذت‌ها را از خود دور سازم و به آرامش برسم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که درآمد من از عشق بیشتر باشد، خواهم خواست که از تو بیشتر محبت و ناز ببرم و از خواسته‌هایم بکاهد.

هوش مصنوعی: نسیم خوشبو و دلنشین زلف محبوب من را حس می‌کنم و به خاطر آن در دل آرزوهای خود، یادگاری زیبا به جا می‌گذارم.

هوش مصنوعی: بخش‌های بی‌جان و خالی از حس را نمی‌توان با شیوایی نوشت، زیرا باید زندگی و احساس در آنها جاری باشد تا بتوان آنها را به زیبایی به تصویر کشید. آبیاری این نوشته‌ها از عواطف و الهام می‌آید و من می‌خواهم با قلم خود به زندگی و شادابی ببخشم.

هوش مصنوعی: از من نخواه که برای گردش و سیاحت به جایی بروم، چون دلیلی بر این کار ندارم و گرفتار فتنه‌ها و مشکلات می‌شوم.