شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: در بهار، به خاطر حال و هوای شاداب و زنده‌ای که دارم، می‌توانم با دلخوشی و سرخوشی خود، هم می‌نی را بنوشم و هم گل‌ها را در کنار خود داشته باشم.

هوش مصنوعی: گفتم که در دل زارم نمی‌توان کشته شدن را به حکم شرع توجیه کرد، اما به امید عشق، می‌توان به این سرنوشت تن داد.

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه در حالتی سرمستی و سرگیجه، سال‌ها در میان می‌فروشان گذرانده‌ام، حالا گرفتار حالتی از خمار و بی‌حالی هستم. این شرایط به قدری عمیق است که احساس می‌کنم اگر بخواهند، می‌توانند مرا از بین ببرند.

هوش مصنوعی: زندگی در دوری و جدایی نامعقول است. خون من بها و ارزش ندارد. من در روشنایی صبحگاه، به وضوح قابل مشاهده‌ام و می‌توان به راحتی مرا از بین برد.

هوش مصنوعی: اگر یارم بی‌توجهی نمی‌کرد، زندگی‌ام را حفظ می‌کرد ولی در مجالس او از گریه‌های بی‌اختیارم به شدت رنج می‌برم و می‌توانستم ناکام شوم.

هوش مصنوعی: لطفاً از آزار من کم کن، زیرا اگر قرار باشد با من بدرفتاری کنی، می‌توانی این کار را با لذت بوسه و نزدیکی انجام دهی و در واقع خودم را تسلیم کنی.

هوش مصنوعی: بیایید بر روی خاک من اگر نمی‌توانی گلی بریزی، حداقل با باد دامن می‌توانی شمع آرامش من را خاموش کنی.

هوش مصنوعی: من از تو قدری سپاسگزارم، اما ای بی‌رحم، با این حال، به جان و دل خود امیدوارم که تو می‌توانی مرا با کشتن آزادم کنی.

هوش مصنوعی: اگر دست و خنجر به خون من آغشته است، نشان دهنده ننگی است. خوش به حال کسی که می‌تواند وعده‌ای را از انتظارم به واقعیت تبدیل کند، حتی اگر این به قیمت جان من تمام شود.

هوش مصنوعی: پروردگارا، از عزیزانم به خاطر شیون و گریه‌ای که بر دل می‌نشیند، چه کسی می‌تواند تحمل کند؟ جدا شدن از خانه و دیارم، به تنهایی می‌تواند مرا هلاک کند.

هوش مصنوعی: بعد از مرگم اگر فکر می‌کنی که برای من آرامش به وجود می‌آید، سخت در اشتباهی. می‌توانی به راحتی مرا بکشانی، چون حالا دیگر به چیزی وابسته نیستم.

هوش مصنوعی: من یار خود را به دست آوردم و نیازی به کشتن او ندارم. غالباً می‌توانم با دردهایی که ناشی از وابستگی به یارم است، به زندگی ادامه دهم و او را ترک کنم.