شمارهٔ ۱۰۸

هوش مصنوعی: ما می‌خواهیم درخششی از زیبایی و جذبه را به نمایش بگذاریم؛ اما توجه نکن که احساس و خواسته‌های ما را درک کنی. به وضعیت و دستگاه وجود خودت نگاه کن و قضاوت نکن که ما چه چیزی می‌خواهیم.

هوش مصنوعی: اگر خودت بخواهی، با مهرت می‌توانی دل مشتاقان را شاد کنی، وگرنه سرنوشت و قضا و قدر در رضایت ما را دست نزن.

هوش مصنوعی: با دیگران که خوبند نشست و برخاست کن و دل خود را به خدا واگذار. از کار دنیوی دور شو، زیرا درد ما را بی‌دارو نیاور.

هوش مصنوعی: مرگ ما تا چه زمانی به خاطر غصه و درد ما خود را آماده کرده است؟ و چرا باید رنج و اندوه او را به نفع خود برسانیم؟

هوش مصنوعی: ای کسی که گمان می‌کنی که ما مرده‌ایم، فکر نکن که این مرده‌ها از خودشان چیزی داشته‌اند. حالا پاداش او چقدر است که خون ما را با دست خودت نگیرید.

هوش مصنوعی: خودت را در نظر شیرین و دوست‌داشتنی فرض کردی، اما دشمن را مانند پرویز با کرامت تصور کن. داستان کوه‌کن را با ماجرای ما مقایسه نکن.

هوش مصنوعی: افسوس به خاطر شرم و خجالت تو و ناکامی ما. زودتر در جبران محبت و وفاداری‌مان اقدام کن و آن را دست کم نگیر.

هوش مصنوعی: زاری و گریه ما در غم دل را دید و این غم باعث شد که مرگ دشمن را جشن بگیرد. بنابراین، تأثیر دعای ما را دست کم نگیر.

هوش مصنوعی: خواسته‌ها و لذت‌های ما همیشه پابرجا و بی‌پایان است، پس از حال ما نپرس. چشم‌ها چنان نادان و ناخودآگاهند که نمی‌توانند واقعیات نادرست ما را درک کنند، پس تو هم آنها را اندازه‌گیری نکن.

هوش مصنوعی: از این پرده‌ی جدایی عبور کن؛ تو در اینجا رقیب نیستی. مدعیان هنجار و قاعده‌های خودشان را بپذیر و آواز ما را نشنو.