خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات ناتمام

حزین لاهیجی » غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱ : بر رخ چه درگشاید، بیگانهٔ وفا را

شمارهٔ ۲ : آوارهٔ عالم، نگهی، ساخته ما را

شمارهٔ ۳ : دل نازک، پر از خون است و رسوا می کند ما را

شمارهٔ ۴ : سرشکِ لاله‌گون، رشکِ گلستان می‌کند ما را

شمارهٔ ۵ : چو شیشه بود تمنا تن کبود، مرا

شمارهٔ ۶ : سمند جلوه او، کرده تا غبار مرا

شمارهٔ ۷ : رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما را

شمارهٔ ۸ : تب و تاب دوزخ از دل نبرد بهشت ما را

شمارهٔ ۹ : دادی به باد، طره عنبر سرشت را

شمارهٔ ۱۰ : چنان افشاند چشمم، بی‌تو، اشک بی‌محابا را

شمارهٔ ۱۱ : فکند از نظرش، چشم کینه خواه مرا

شمارهٔ ۱۲ : شرار آتش دل، شبنم است باغ مرا

شمارهٔ ۱۳ : می لعلی ز ساغر می کشم، تبخاله لب را

شمارهٔ ۱۴ : نمی داند دل آگاه، در دنیا فراغت را

شمارهٔ ۱۵ : سلطان همّتم، ز جهان شسته دست را

شمارهٔ ۱۶ : باغ و بهار سازد، جیب و کنار خود را

شمارهٔ ۱۷ : خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو را

شمارهٔ ۱۸ : نبرده لذت دیدار دلگشای تو را

شمارهٔ ۱۹ : گران‌جان می‌کند، تعظیم بی‌جا اهل دنیا را

شمارهٔ ۲۰ : یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را

شمارهٔ ۲۱ : به داغ عشق پروردم، بهار خاطر خود را

شمارهٔ ۲۲ : تا در سخن درآرم، شیرین زبان خود را

شمارهٔ ۲۳ : نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را

شمارهٔ ۲۴ : بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را

شمارهٔ ۲۵ : هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های من

شمارهٔ ۲۶ : کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟

شمارهٔ ۲۷ : ادا سازد به خاموشی، لب او گفتگویش را

شمارهٔ ۲۸ : ای از تو، پریشان نظری آینه ها را

شمارهٔ ۲۹ : دعوی‌ست با شعر ترم، آن دشمن ادراک را

شمارهٔ ۳۰ : قامت شده‌ست خم، من دیرینه سال را

شمارهٔ ۳۱ : گشتم اسیر، جلوهٔ آن خوش خرام را

شمارهٔ ۳۲ : به پیری عشق سازد شوخ‌تر طبع جوانم را

شمارهٔ ۳۳ : علاج عقدهٔ دلتنگی، آسان است عاشق را

شمارهٔ ۳۴ : از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را

شمارهٔ ۳۵ : کنم رنگین تر از دامان گلچین، چشم خونین را

شمارهٔ ۳۶ : خدا درمانده نگذارد به عالم، بی نصیبان را

شمارهٔ ۳۷ : به شهد لفظ و معنی، رهنما گشتیم دوران را

شمارهٔ ۳۸ : دل بر سر تیر است، گشاییم کمین را

شمارهٔ ۳۹ : حریف نقش کج گر نیستی این بدقماران را

شمارهٔ ۴۰ : خدایا الفتی ده، با دل آزرده، لالان را

شمارهٔ ۴۱ : عتاب تلخ او شیرین کن جانهاست، مستان را

شمارهٔ ۴۲ : آمال کوته است ز دنیا بریده را

شمارهٔ ۴۳ : رنگین بود سخن، دل در خون تپیده را

شمارهٔ ۴۴ : مردان کنند خوش، غم و هجر همیشه را

شمارهٔ ۴۵ : جام عتاب داده ای، غمزه کینه خواه را

شمارهٔ ۴۶ : اگر بینم شبی در خواب، روز خردسالی را

شمارهٔ ۴۷ : به پیری می کشیم آسوده، بار زندگانی را

شمارهٔ ۴۸ : حق تعلیم دارم، خوش قدانِ بوستانی را

شمارهٔ ۴۹ : نباشد ناقه ای جز شوق، مجنون الهی را

شمارهٔ ۵۰ : بلای جان، زبان تلخ باشد، اهل دعوی را

شمارهٔ ۵۱ : خوش آن ساعت که، بر بالین خرامی، خاکساری را

شمارهٔ ۵۲ : ز دورم دید، اجازت داد عزم جان فشانی را

شمارهٔ ۵۳ : نبود آرامشی، شیب و شباب زندگانی را

شمارهٔ ۵۴ : از سر من چرا کشد، سرو قد تو پای را

شمارهٔ ۵۵ : ز دوری خاطرم تنگ است و نتوانم رسید آنجا

شمارهٔ ۵۶ : غم دل از می و مطرب مرا فزود اینجا

شمارهٔ ۵۷ : سخنور چون شدی، خاموش بنشین چون نگین اینجا

شمارهٔ ۵۸ : ترانه کرد صریر نیم، دراز اینجا

شمارهٔ ۵۹ : نخواهد برد جان از رشک ما خصم عنود ما

شمارهٔ ۶۰ : هرزه دراست در رهش، سینه چاک چاک ما

شمارهٔ ۶۱ : که خواهد کرد یاد از خستگان بی نوا آنجا؟

شمارهٔ ۶۲ : از عکس رخش باده فروش است دل ما

شمارهٔ ۶۳ : با اشک روان، قطره زنان است دل ما

شمارهٔ ۶۴ : ندید از گرد راهش، دیده هرگز سرمه واری را

شمارهٔ ۶۵ : به جان بستیم پیمان محبّت، عشوه سازی را

شمارهٔ ۶۶ : خاک آسوده، چو سیماب شد ازگریهٔ ما

شمارهٔ ۶۷ : مپرس از شورش صحرای دل دیوانهٔ ما را

شمارهٔ ۶۸ : به ما مگذار ساقی، تقوی دیرینهٔ ما را

شمارهٔ ۶۹ : چراغ کلبهٔ درویش، نور ماه می باشد

شمارهٔ ۷۰ : غم عشقت خلاص ازرنج دنیا می کند ما را

شمارهٔ ۷۱ : جدایی نیست از لیلی، دل دیوانهٔ ما را

شمارهٔ ۷۲ : هم آغوش است، سیل خانه زادی منزل ما را

شمارهٔ ۷۳ : تیغ نگه افتاده گران قاتل ما را

شمارهٔ ۷۴ : این است که دل برده و خون کرده بسی را

شمارهٔ ۷۵ : کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا

شمارهٔ ۷۶ : ای که در کشتن عشاق درنگ است تو را

شمارهٔ ۷۷ : افروخت بخت تیره، ز اشک مدام ما

شمارهٔ ۷۸ : بهار آمد که می در جام میخوران شود پیدا

شمارهٔ ۷۹ : به بازاری که دلق میگساران می شود پیدا

شمارهٔ ۸۰ : داغ است و سینه در عشق، صبح و ستاره ما

شمارهٔ ۸۱ : گذرد گرم ز دل، آه سحرگاهی ما

شمارهٔ ۸۲ : به این شوخی اگر ریزد، سخن مستانه زان لب‌ها

شمارهٔ ۸۳ : زهی ز خط تو خرّم، بهار مشرب‌ها

شمارهٔ ۸۴ : ای از تو داغ بر جگر لاله زارها

شمارهٔ ۸۵ : این است، سرود من و بلبل به چمن‌ها

شمارهٔ ۸۶ : ای امّت نگاه تو، جادو خیال‌ها

شمارهٔ ۸۷ : آشفته چو من نبود، سنبل به گلستان‌ها

شمارهٔ ۸۸ : چو تر هرگز نگردید، از می وصل تو دامان‌ها

شمارهٔ ۸۹ : چه شد مهر جهان‌آرای من، آن گرم‌جوشی‌ها

شمارهٔ ۹۰ : نباشد دل چرا از لطف یار، امّیدوار امشب؟

شمارهٔ ۹۱ : شد قسمت خال تو،که مشک ختن ماست

شمارهٔ ۹۲ : شراب تشنه بسی موج زد، ایاغ کجاست؟

شمارهٔ ۹۳ : فصل بهار عشق و تماشای اشک ماست

شمارهٔ ۹۴ : دعوی گر جاهل، به بغل دشمن خود داشت

شمارهٔ ۹۵ : روزی که غمزه اش به من خسته جنگ داشت

شمارهٔ ۹۶ : با چشم سیر، نعمت دنیا چه حاجت است؟

شمارهٔ ۹۷ : مستی چشم یار، ز پیمانه خود است

شمارهٔ ۹۸ : خار رهت، به روضهٔ رضوان برابر است

شمارهٔ ۹۹ : تا بود داغها، دل آزرده حال داشت

شمارهٔ ۱۰۰ : کاو کاو مژه ی من به جگر خون نگذاشت

شمارهٔ ۱۰۱ : تاراج صبر، دور نگاهش رواج داشت

شمارهٔ ۱۰۲ : دامن فشاند و شمع مزارم به باد داشت

شمارهٔ ۱۰۳ : در پرده دل، جلوه گری بار دگر داشت

شمارهٔ ۱۰۴ : بیگانگی، به مشرب ما آشناتر است

شمارهٔ ۱۰۵ : غافل که سینه، آتش آهن گداز داشت

شمارهٔ ۱۰۶ : آن روز، شب تیرهٔ ما هم سحری داشت

شمارهٔ ۱۰۷ : ایّام غمم، مرا بهار است

شمارهٔ ۱۰۸ : به گلشنی که رخش، گوشهٔ نقاب شکست

شمارهٔ ۱۰۹ : نشئهٔ فیض، در آب و گِل درویشان است

شمارهٔ ۱۱۰ : همدم سنجیده گفتاران، لب پیمانه است

شمارهٔ ۱۱۱ : هر سو که بود میل تو، جای تو همان است

شمارهٔ ۱۱۲ : دیوانه، عاقلانه به هامون گریخته ست

شمارهٔ ۱۱۳ : بر لبم حرف دهان تنگ یار افتاده است

شمارهٔ ۱۱۴ : روشن از حیرت دل شد که دلارایی هست

شمارهٔ ۱۱۵ : بال و پر گر به اسیری نبود پروا نیست

شمارهٔ ۱۱۶ : طوفان فتنه است و کسی دستگیر نیست

شمارهٔ ۱۱۷ : چون شمع، بی سبب نفسم جانگداز نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : زاهد خمیده است چو چنگ و ملول نیست

شمارهٔ ۱۱۹ : مستمع گر نکند فهم، غم اینم نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : مدتی شد که در این بزم سخن سازی نیست

شمارهٔ ۱۲۱ : پی برده هر که، وادیِ دل جلوه گاه کیست

شمارهٔ ۱۲۲ : نتوانست به موی کمر یار آویخت

شمارهٔ ۱۲۳ : بی باده سیه مست، شب از یاسمن کیست؟

شمارهٔ ۱۲۴ : این داغ دلفروز ندانم چراغ کیست؟

شمارهٔ ۱۲۵ : دو نان، به دل زنند سنان از زبان بحث

شمارهٔ ۱۲۶ : دل از یادش، در آغوش من شیدا نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۲۷ : ز بی برگی، ره الفت دلم بر دوستان بندد

شمارهٔ ۱۲۸ : کجا دلبستگی عاشق به حسن بی وفا دارد؟

شمارهٔ ۱۲۹ : عشق در سینهٔ من، لاله‌ستان‌ها دارد

شمارهٔ ۱۳۰ : سامان پریشان دلی اندوخته دارم

شمارهٔ ۱۳۱ : آتشکده ای در جگر سوخته دارم

شمارهٔ ۱۳۲ : ز بی‌مهریّ او، داغم چراغ مرده‌ای دارد

شمارهٔ ۱۳۳ : شوریده سرم، طرهٔ پیچان تو دارد

شمارهٔ ۱۳۴ : شکرخند دلم خواهش ز لعل میْ‌کشی دارد

شمارهٔ ۱۳۵ : گزند کوکب از کژدم فزون جان را زیان دارد

شمارهٔ ۱۳۶ : دگر خونابه دل، دیده را آلودنی دارد

شمارهٔ ۱۳۷ : تپش سینهٔ ما، بانگ درایی دارد

شمارهٔ ۱۳۸ : عمر گذران، فکر مه و سال ندارد

شمارهٔ ۱۳۹ : با داغ محبت، دل دیوانه نسازد

شمارهٔ ۱۴۰ : شراب خون من، آن مست را مخمور می‌سازد

شمارهٔ ۱۴۱ : مریض زهد را آن روی آتشناک می‌سازد

شمارهٔ ۱۴۲ : ز افسانه کی به شب، مژهٔ ما به هم رسد؟

شمارهٔ ۱۴۳ : هرکس که نظر باز به آن زلف دوتا شد

شمارهٔ ۱۴۴ : سخن چون می‌سرایم، کلک شکربار می‌سوزد

شمارهٔ ۱۴۵ : رنگت به خون لاله، قدح در خمار زد

شمارهٔ ۱۴۶ : شراب لعلی آن نوش لب، به ما چه رسد؟

شمارهٔ ۱۴۷ : بلاکش عاشقی کو با غم جانانه می‌سازد

شمارهٔ ۱۴۸ : نقاب آنجا که از رخسارهٔ جانانه برخیزد

شمارهٔ ۱۴۹ : قاصد سخنی از لب یارم نرسانید

شمارهٔ ۱۵۰ : آن قدر کرد تپیدن که به آرام رساند

شمارهٔ ۱۵۱ : آتشی گرمتر از آتش محرومی نیست

شمارهٔ ۱۵۲ : به دنیا قدر ارباب مذلت بیش می‌باشد

شمارهٔ ۱۵۳ : در طمع، کام دل بی بصران می باشد

شمارهٔ ۱۵۴ : تذرو دل، اسیر سرو آزاد تو می باشد

شمارهٔ ۱۵۵ : خون من تیغ تو آندم که به خاک افشاند

شمارهٔ ۱۵۶ : چرا با سردی دی بلبلان را کینه می باشد؟

شمارهٔ ۱۵۷ : دلم در زلف او، از سینه نالان بیشتر باشد

شمارهٔ ۱۵۸ : نقش مراد دنیا، نقش بر آب باشد

شمارهٔ ۱۵۹ : سخنم چو هست، در دل نمک سراب باشد

شمارهٔ ۱۶۰ : پریشان سنبلش، دیباچهٔ احوال من باشد

شمارهٔ ۱۶۱ : خیالت مونس جان اسیران در بدن باشد

شمارهٔ ۱۶۲ : با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد

شمارهٔ ۱۶۳ : خوشا چشمی که محو لذّت نظّاره‌ای باشد

شمارهٔ ۱۶۴ : ز غیرت، آب گوهر نخل عزّت را به جو باشد

شمارهٔ ۱۶۵ : آب دیده ام خونین، آهم آتشین باشد

شمارهٔ ۱۶۶ : لب گویای من چون شمع، مقراض سخن‌ها شد

شمارهٔ ۱۶۷ : به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را

شمارهٔ ۱۶۸ : نخل مرا شکوفهٔ صبح امید شد

شمارهٔ ۱۶۹ : ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود

شمارهٔ ۱۷۰ : پایان ناز او چو به بیگانگی کشید

شمارهٔ ۱۷۱ : کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟

شمارهٔ ۱۷۲ : آزاده، از حیات خود آزار می‌کشد

شمارهٔ ۱۷۳ : جز آتش بهار هوا را که بشکند؟

شمارهٔ ۱۷۴ : آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟

شمارهٔ ۱۷۵ : چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند

شمارهٔ ۱۷۶ : سپند آتش خویشم، کسی دوا چه کند؟

شمارهٔ ۱۷۷ : اگر یادم، چمن پرورد آغوشش نخواهد شد

شمارهٔ ۱۷۸ : به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد

شمارهٔ ۱۷۹ : نگاه خشم، چشم شوخ او را زیب دیگر شد

شمارهٔ ۱۸۰ : تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد

شمارهٔ ۱۸۱ : همّت آن است که در پیش کرم، دون نشود

شمارهٔ ۱۸۲ : تقلید من فزونی یاران نمی شود

شمارهٔ ۱۸۳ : مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود

شمارهٔ ۱۸۴ : هما که بال و پر خویش سایبان تو دارد

شمارهٔ ۱۸۵ : کی ترک مکر و حیله به احباب می کند؟

شمارهٔ ۱۸۶ : آن مشکبو غزال ز چشمم گذار کرد

شمارهٔ ۱۸۷ : صحرانورد وحشتم، آن خط و خال کرد

شمارهٔ ۱۸۸ : این عشق تازه دیده به اشکم دچار کرد

شمارهٔ ۱۸۹ : پریشانی ز احسان، بحر بی پایان نمی بیند

شمارهٔ ۱۹۰ : کسی درد سخن، تا دل نگردد خون چه می داند؟

شمارهٔ ۱۹۱ : چون نقش آن خط و خال، لوح خیال گیرد

شمارهٔ ۱۹۲ : دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد

شمارهٔ ۱۹۳ : از روی لاله رنگ تو خون جوش می زند

شمارهٔ ۱۹۴ : این باخته نقشان که درین خانهٔ تنگند

شمارهٔ ۱۹۵ : یکایک از نظرم نور پیکران رفتند

شمارهٔ ۱۹۶ : گرچه در بزم جهان، گردن میناست بلند

شمارهٔ ۱۹۷ : شور مستی از دل دیوانهٔ ما شد بلند

شمارهٔ ۱۹۸ : تا حرفی از آن لعل می آلود برآمد

شمارهٔ ۱۹۹ : از نالهٔ من خامه خوش آهنگ برآمد

شمارهٔ ۲۰۰ : سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید

شمارهٔ ۲۰۱ : صفای عارضش، رنگ از رخ مهتاب بزداید

شمارهٔ ۲۰۲ : مکن کاری که حرفی از زبان من برون آید

شمارهٔ ۲۰۳ : به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد

شمارهٔ ۲۰۴ : ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید

شمارهٔ ۲۰۵ : گیاه خرّمی از تربت پاکم نمی روید

شمارهٔ ۲۰۶ : درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید

شمارهٔ ۲۰۷ : مداوای جنون از دیده بی‌خواب می‌آید

شمارهٔ ۲۰۸ : وجود کاملان بر ناقصان دشوار می‌آید

شمارهٔ ۲۰۹ : ز معراج خریّت، خواجه سنگین بار می‌آید

شمارهٔ ۲۱۰ : ز هجران کار دلتنگی به سامان دیر می آید

شمارهٔ ۲۱۱ : در آن محفل که شمع من، تجلی‌ساز می‌آید

شمارهٔ ۲۱۲ : با سفلگان شراکت روزی، زیان بود

شمارهٔ ۲۱۳ : دمهای زنده را، از اجل کی زیان بود؟

شمارهٔ ۲۱۴ : امشب که از نظر مه من درگذاره بود

شمارهٔ ۲۱۵ : مرنج از طعنهٔ خصم و مکن عرض کمال خود

شمارهٔ ۲۱۶ : در بهاری که مرا بال و پرافشانی بود

شمارهٔ ۲۱۷ : خجل چون بید مجنون گشتم از نشو و نمای خود

شمارهٔ ۲۱۸ : تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند

شمارهٔ ۲۱۹ : گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد

شمارهٔ ۲۲۰ : شود چون جوهر آیینه پیدا، تار می‌افتد

شمارهٔ ۲۲۱ : عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد

شمارهٔ ۲۲۲ : ز شیرین‌کاری من، بیستون آباد می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۳ : نمی دانم چه سودا در سر مخمور می گردد

شمارهٔ ۲۲۴ : دل از قفس سینه، دم سرد برآورد

شمارهٔ ۲۲۵ : زلف سیهش، آتش بیداد برآورد

شمارهٔ ۲۲۶ : ترسم که بر لبی، سخن آن میان رود

شمارهٔ ۲۲۷ : دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد

شمارهٔ ۲۲۸ : تن سختی کشم چون در خروش آید، روان رقصد

شمارهٔ ۲۲۹ : ساغر ای عشق به اندازهٔ مخمور بیار

شمارهٔ ۲۳۰ : تیغ ستمت از می پرزور گران تر

شمارهٔ ۲۳۱ : سیمین عذار اوست، ز خط خوش عیارتر

شمارهٔ ۲۳۲ : چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار

شمارهٔ ۲۳۳ : کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذر

شمارهٔ ۲۳۴ : می آید از کوی مغان طرز طربناکش نگر

شمارهٔ ۲۳۵ : با آنکه نیست از تو بتی دلنوازتر

شمارهٔ ۲۳۶ : گرفتار تو را در دور خط، شد کام جان خوشتر

شمارهٔ ۲۳۷ : ای زلف، پریشان شدگانیم، خبر گیر

شمارهٔ ۲۳۸ : ز خط شده ست عذارش بنفشه زار امروز

شمارهٔ ۲۳۹ : یک ره درآ به دیده و مستی بهانه ساز

شمارهٔ ۲۴۰ : دل طلب کرد، از آن غمزه، عتابی که مپرس

شمارهٔ ۲۴۱ : خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟

شمارهٔ ۲۴۲ : بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس

شمارهٔ ۲۴۳ : از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟

شمارهٔ ۲۴۴ : غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس

شمارهٔ ۲۴۵ : نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش

شمارهٔ ۲۴۶ : نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش

شمارهٔ ۲۴۷ : برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش

شمارهٔ ۲۴۸ : لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغ

شمارهٔ ۲۴۹ : سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق

شمارهٔ ۲۵۰ : ای آنکه زدی بر قدح، امروز مرا سنگ

شمارهٔ ۲۵۱ : فرش داغ، ار نشود بستر بیماری دل

شمارهٔ ۲۵۲ : در بتکده نامحرم و در کعبه غریبم

شمارهٔ ۲۵۳ : به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم

شمارهٔ ۲۵۴ : ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم

شمارهٔ ۲۵۵ : در کشور ایجاد، ندانم چه گلستم

شمارهٔ ۲۵۶ : من نازک دل از زخم زبان بسیار می رنجم

شمارهٔ ۲۵۷ : غبار گشتم و سرگشته وار می گردم

شمارهٔ ۲۵۸ : به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم

شمارهٔ ۲۵۹ : نشود گشاده چون نی، گرهی ز کار دردم

شمارهٔ ۲۶۰ : حاصلی که خرمن شد ، نذر خوشه چین دارم

شمارهٔ ۲۶۱ : صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم

شمارهٔ ۲۶۲ : شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم

شمارهٔ ۲۶۳ : خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم

شمارهٔ ۲۶۴ : زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم

شمارهٔ ۲۶۵ : قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم

شمارهٔ ۲۶۶ : دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم

شمارهٔ ۲۶۷ : نه یاد مصر و نه پروای کاروان دارم

شمارهٔ ۲۶۸ : ز شمع خامه، هر جا در میان افسانه اندازم

شمارهٔ ۲۶۹ : جز وصل علاج دل بیچاره ندارم

شمارهٔ ۲۷۰ : به هرگلشن که شور از شیون مستانه اندازم

شمارهٔ ۲۷۱ : از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟

شمارهٔ ۲۷۲ : به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزم

شمارهٔ ۲۷۳ : زبان و سود، شد در عشق بی پروا فراموشم

شمارهٔ ۲۷۴ : از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم

شمارهٔ ۲۷۵ : ز ابر دیده در هر گل، زمین کشته ای دارم

شمارهٔ ۲۷۶ : با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کم

شمارهٔ ۲۷۷ : شکایت نیست، مطلب ناله آهنگ است می نالم

شمارهٔ ۲۷۸ : بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم

شمارهٔ ۲۷۹ : ز رنگش، اشک گلگون بادهٔ نابی ست در چشمم

شمارهٔ ۲۸۰ : دل و جان نژند را مانم

شمارهٔ ۲۸۱ : نکرد عشق تو، مطلب روای خویشتنم

شمارهٔ ۲۸۲ : خزان چه می برد از نوبهار رنگینم؟

شمارهٔ ۲۸۳ : آسان به جلوه های تو، از جا نمی روم

شمارهٔ ۲۸۴ : چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام

شمارهٔ ۲۸۵ : سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم

شمارهٔ ۲۸۶ : رنگین شد از رخت، چو رگ گل، نظاره ام

شمارهٔ ۲۸۷ : ز دل برخاست شوری، دیدهٔ داغ درون روشن

شمارهٔ ۲۸۸ : زانوی بی کسی هاست، بالین خستهٔ من

شمارهٔ ۲۸۹ : نماید بی سبب حاصل، مسبب مدعای من

شمارهٔ ۲۹۰ : نهانی کرده ای یغما، دل من

شمارهٔ ۲۹۱ : باده بیار و هوش را، از سر ما روانه کن

شمارهٔ ۲۹۲ : لخت دل با سینه از اشک مدام آمد برون

شمارهٔ ۲۹۳ : صید از حرم کشد، خم جعد بلند تو

شمارهٔ ۲۹۴ : ز تکبیر فنا، حاضر نشد وقت نماز تو

شمارهٔ ۲۹۵ : دارم دلی دو نیم، ز تیغ زبان تو

شمارهٔ ۲۹۶ : صفای وقت، ز دل های بی غبار بجو

شمارهٔ ۲۹۷ : عریان ز صافی طینتی، از پردهٔ نیرنگ شو

شمارهٔ ۲۹۸ : ای تهیدست، به امّید و امل غره مشو

شمارهٔ ۲۹۹ : به دنبال خرام آن پری رو

شمارهٔ ۳۰۰ : افسرده ایم، جام می خوشگوار کو؟

شمارهٔ ۳۰۱ : سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو

شمارهٔ ۳۰۲ : خوش آنکه پیماید قدح، چشم جفا پیمان تو

شمارهٔ ۳۰۳ : به عاشقی، شده ام شهرهٔ جهان از تو

شمارهٔ ۳۰۴ : چون لب نایی و نی، پرده سرایان من و تو

شمارهٔ ۳۰۵ : طرف نقاب اگر کشی، از رخ نازنین فرو

شمارهٔ ۳۰۶ : مستی فزوده است تو را، در بر آینه

شمارهٔ ۳۰۷ : دل از وفا به خاطر جانان گران شده

شمارهٔ ۳۰۸ : ای خدا، یار مرا میل خریدارش ده

شمارهٔ ۳۰۹ : ای دل به زیر خاک تپیدن چه فایده؟

شمارهٔ ۳۱۰ : دردت به دوای دل بی تاب رسیده

شمارهٔ ۳۱۱ : تا شانه خشک دستم، بی زلف یار مانده

شمارهٔ ۳۱۲ : مکن ای بلبل آزرده دل، از خار گله

شمارهٔ ۳۱۳ : صبح است و عزم کوی خرابات کرده‌ای

شمارهٔ ۳۱۴ : به خاموشی سپندم گفت، در بزم پریزادی

شمارهٔ ۳۱۵ : به بالینم نشستی، قد به ناز افراشتی رفتی

شمارهٔ ۳۱۶ : من بلبلم و گلبن من یار منستی

شمارهٔ ۳۱۷ : سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی

شمارهٔ ۳۱۸ : غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی

شمارهٔ ۳۱۹ : دلم را، کرده یک پیمانه خون، لعل می آلودی

شمارهٔ ۳۲۰ : گذشت آن دور کز ساغر، کند یاری مرا یاری

شمارهٔ ۳۲۱ : شد صید دلم بستهٔ فتراک سواری

شمارهٔ ۳۲۲ : مطرب سرود شوق به مستان چه می بری؟

شمارهٔ ۳۲۳ : خزان رنگ زردم را، میِ نابی نشد روزی

شمارهٔ ۳۲۴ : خوش آن ساعت که از فیض سحر شاداب برخیزی

شمارهٔ ۳۲۵ : ای خطِّ لب یار، نمایان شده باشی

شمارهٔ ۳۲۶ : ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی

شمارهٔ ۳۲۷ : نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟

شمارهٔ ۳۲۸ : ببین که هست لبم، بلبل بهار خطی

شمارهٔ ۳۲۹ : سحاب خشک، دیگر از کجا پیدا کند اشکی؟

شمارهٔ ۳۳۰ : نشد از گریهٔ مستانه ساقی، دل کنم خالی

شمارهٔ ۳۳۱ : دارم گل زخمی به جگر تازه و تر، های

شمارهٔ ۳۳۲ : ای که بر دیدهٔ اغیار خرامی داری

شمارهٔ ۳۳۳ : ای برق حسن، شعله به باغ که می زنی؟

شمارهٔ ۳۳۴ : گره، ز ابروی مسکین نواز وا نکنی

شمارهٔ ۳۳۵ : بی‌داغ عشق، بر در دل‌ها چه می‌روی؟

شمارهٔ ۳۳۶ : ناصح، سخن چه بیهُده از پند می کنی؟

شمارهٔ ۳۳۷ : ای دل، ترحمی به گناهی نمی کنی

شمارهٔ ۳۳۸ : می رود صید دلم، سخت کمانی در پی

شمارهٔ ۳۳۹ : بستم چو دل به مهر تو، نامهربان شدی

شمارهٔ ۳۴۰ : تا کی از عشوه، فریب دل ناکام دهی

شمارهٔ ۳۴۱ : نی می دهد از اصل مقامات صدایی

شمارهٔ ۳۴۲ : بنواخت نی را، لبهای نایی

شمارهٔ ۳۴۳ : شکیبایی بود کار دلم، با گرمی خویی

شمارهٔ ۳۴۴ : ای ناله، چند در غم دل دردسر دهی؟

شمارهٔ ۳۴۵ : تلاش فکر ما را از سخن لافان چه می خواهی؟

شمارهٔ ۳۴۶ : نماند از گرد غم، در سینه ام جای شکیبایی

شمارهٔ ۳۴۷ : اگر نه در جهان سرچشمه ی حیوان بود معنی