شمارهٔ ۱۸۰

هوش مصنوعی: زمانی که زلف‌های تو بر دوش من افتاد، هر دردی که در دل داشتم، به مانند یک جاده در بیابان ختن شد.

هوش مصنوعی: چشم بخت من که سیاه است، وقتی خواب سنگین می‌شود، تیرکمان مژگان تو قدرت سیاهی را پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: هرگاه ابروی تو به مانند محرابی شود، من با کمال تسلیم و عشق، سر خود را به خاک می‌گذارم و به سجده می‌روم.

هوش مصنوعی: اگر که در خاک دفن شوم، کفن من از اشک‌های مژگانم خواهد بود و این کفن از ابرهای پربار پرآب‌تر خواهد شد.