شمارهٔ ۳۲۲

هوش مصنوعی: طرب و سرور را در جمع مستان به چه کسی نشان می‌دهی؟ ما در عشق و شوق خود مجنون و دیوانه‌ایم، پس چرا نام بیابان و تنهایی را به میان می‌آوری؟

هوش مصنوعی: شعر من، در محفل عاشقان و بی‌خیال‌ها زیباست. این جام شراب را به زاهدان سخت‌گیر چه نیازی است؟

هوش مصنوعی: ای دل، به خاطر زیبایی‌های یار که دل از تو می‌رباید، حسودی نکن به زخم‌هایی که بر دل دارم. چرا از نشان دادن این دردها می‌ترسی؟

هوش مصنوعی: دست من را به سینه‌ای که زخم‌دار است نزن، زیرا ما عریان و بی‌پوشش هستیم، نام گریبان چه فایده‌ای دارد؟