شمارهٔ ۲۸۵

حزین لاهیجی » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۲۸۵

سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم

رخش را کعبه دانم، جامهٔ احرام می شویم

به خون توبه، زهد خشک، آلوده ست دامان را

ردای خانقاهی در می گلفام می شویم

نیاز دل، غرور ناز او را سرگران دارد

نگاه از چشم می دزدم، ز لب پیغام می شویم

شمارهٔ ۲۸۴: چو سایه در قدم سرو خوش خرام توام شمارهٔ ۲۸۶: رنگین شد از رخت، چو رگ گل، نظاره ام

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم

رخش را کعبه دانم، جامهٔ احرام می شویم

هوش مصنوعی: من با اشکی که از چشمانم می‌ریزم، به سیاهی‌ها و غم‌هایم پرداخته و رنج‌هایم را دور می‌ریزم. چهره‌ام را مانند کعبه‌ای مقدس می‌بینم و خودم را آماده‌ی سفر معنوی می‌کنم.

به خون توبه، زهد خشک، آلوده ست دامان را

ردای خانقاهی در می گلفام می شویم

هوش مصنوعی: با توبه‌ای که به خون تبدیل شده، زهد بی‌روح و خشک، دامان ما را آلوده می‌کند. ما در میخانه‌ای که رنگ گلابی دارد، دامن خود را می‌شویم.

نیاز دل، غرور ناز او را سرگران دارد

نگاه از چشم می دزدم، ز لب پیغام می شویم

هوش مصنوعی: دل به خواسته‌اش نیاز دارد و این نیاز باعث می‌شود که در مقابل ناز و غرور او سر به زیر بیندازد. من از دیدن او احساس عاطفی می‌کنم و به آرامی پیامی از دل او را از لبانش می‌گیرم.