شمارهٔ ۳۲۶

ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی

خروش سینه را، افسانه می پنداشتم روزی

دل ِ شوریده حالی بود، کز من ناگهان گم شد

به کف چیزی که از سامان هستی داشتم روزی

کنون دارایی فوج معانی از که می آید؟

به میدان کاویانی خامه، می افراشتم روزی

دلم لبریز داغ است، از خیال خال مشکینش

کنون خرمن شد، آن تخمی که من می کاشتم روزی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی

هوش مصنوعی: در حالتی شاد و بی‌خبر از درد و رنج، گاهی خون دل را مانند شراب می‌دیدم و صدای آه و ناله‌ام را به‌عنوان داستانی خیال‌انگیز تصور می‌کردم.

دل ِ شوریده حالی بود، کز من ناگهان گم شد

به کف چیزی که از سامان هستی داشتم روزی

هوش مصنوعی: دل نگران و آشفته‌ای داشتم که ناگهان چیزی از من دور شد، چیزی که روزی جزئی از زندگی‌ام بود و حالا دیگر در دسترس نیست.

کنون دارایی فوج معانی از که می آید؟

به میدان کاویانی خامه، می افراشتم روزی

هوش مصنوعی: اکنون انبوهی از معانی در دسترس است، اما از کجا می‌آید؟ روزی من با قلم خود در میدان کاویان، این معانی را به تصویر کشیدم.

دلم لبریز داغ است، از خیال خال مشکینش

کنون خرمن شد، آن تخمی که من می کاشتم روزی

هوش مصنوعی: دل من پر از حسرت و اندوه است، به خاطر یاد آن معشوقه با خال سیاهش. اکنون نتیجه‌ای که حاصل شده، همان دانه‌ای است که من در روزگاری کاشتم.