شمارهٔ ۳۱۷

حزین لاهیجی » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۳۱۷

سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی

به ما دیدی چه ها می گفتی و آخر چه ها کردی؟

هلاکت الفتت گردم، که از جادو نگاهیها

دل شوریده را از من، مرا از دل جدا کردی

حزین آتش زدی پروانه سان، محفل نشینان را

سر افسانهٔ جانسوز را هر جا که وا کردی

شمارهٔ ۳۱۶: من بلبلم و گلبن من یار منستی شمارهٔ ۳۱۸: غم دل با تو زان گویم،که دانم شاد می گردی

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

سخنها از وفا می گفتی و جور و جفا کردی

به ما دیدی چه ها می گفتی و آخر چه ها کردی؟

هوش مصنوعی: تو از وفا و محبت سخن می‌گفتی، اما در عمل جور و ستم بر ما روا داشتی. حالا که به یاد صحبت‌هایت می‌افتم، می‌بینم چه حرف‌های زیبایی زدی و در نهایت چه کرده‌ای.

هلاکت الفتت گردم، که از جادو نگاهیها

دل شوریده را از من، مرا از دل جدا کردی

هوش مصنوعی: من از شدت عشق و احساساتی که نسبت به تو دارم، به ویرانی دچار شدم. نگاه جادویی و دلربایت باعث شده که قلبم دچار آشفتگی شود و تو مرا از وجود خودت جدا کردی.

حزین آتش زدی پروانه سان، محفل نشینان را

سر افسانهٔ جانسوز را هر جا که وا کردی

هوش مصنوعی: ای حزین، تو مانند پروانه‌ای آتش‌افروز، دل و جان را برای حضور دیگران شعله‌ور کرده‌ای. هر جا که دل را گشوده‌ای، داستانی سوزناک و جان‌سوز برپا شده است.