شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: دل من به دو نیم شده از زخم‌هایی که زبان تو به من زده است. جراحت‌های تو مثل نمک بر زخم‌های من است و زیبایی تو به کلامت لطافت خاصی بخشیده است.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به پایان رسیده و در دل من کینه‌ای عمیق وجود دارد که نمی‌توانم آن را فراموش کنم؛ زیرا این کینه همچون تیغی است که از وجود تو برمی‌خیزد و هرگز نمی‌تواند قطع شود.