شمارهٔ ۳۲۳

هوش مصنوعی: در روزی مثل آن روز که خاص و بی‌نظیر بود، هیچ‌کس مانند من رنگ و حال و هوای پاییز را تجربه نکرد. هیچ‌کس نتوانست مانند من در این شب زیبا و پر نور، لذت ببرد.

هوش مصنوعی: چرا باید در دنیای فانی و بی‌ارزش، چیزی را به دوش بکشم که متعلق به من نیست؟ خوشحالم که روزی به چیزی تبدیل نشدم که فقط به امانت دارم.

هوش مصنوعی: دل ما تمنا دارد که جلوه‌های زیبای خانه‌ات، ویرانه‌های ما را آباد کند، اما هرگز روزی به وصال و اتحاد با تو نرسیدیم.

هوش مصنوعی: از آن شمشیری که به رنگ خون است، با وجود نعمت‌های او، روزی نتوانستم به اندازه یک قطره آب، از او کمک بگیرم تا تشنگی‌ام رفع شود.