شمارهٔ ۲۳۷

هوش مصنوعی: ای زلف، ما کسانی هستیم که در دل آشفتگی‌مان غرق شده‌ایم. ای چاک گریبان، تو را به یاد شب‌های پر زحمت و بی‌خوابی‌مان می‌افکنیم تا شب ما را به صبح برسانی.

هوش مصنوعی: سکوت و کم‌گویی تو برای من مثل زهر است، دلت را باز کن و با سخنان شیرینت، تلخی‌های زندگی‌ام را به شیرینی تبدیل کن.