شمارهٔ ۲۲۷

هوش مصنوعی: دل من در شب، مانند شبنمی که روی گل‌های تر در باغ می‌غلتد، تا صبح بر علف‌ها و خاک کوی محبوبم غلت می‌زند.

هوش مصنوعی: در این دنیا نه قدرت رفتن دارم و نه توانایی کمک گرفتن از کسی. تنها چیزی که از من برمی‌آید این است که اشک‌هایم را بریزم.

هوش مصنوعی: در این مهمانی، به اندازه‌ای از خودخواهی و خوشی می‌خواهم که از سمت من، شخص دیگری هم به سمت دیگر بیفتد و خوشی را تجربه کند.

هوش مصنوعی: ای کاش که تو مانع از تپیدن قلب من نشوی، زیرا عاشق با دل شکسته، به آرامش می‌رسد وقتی که در خون جگر خود غوطه‌ور می‌شود.