شمارهٔ ۵۲

حزین لاهیجی » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۵۲

ز دورم دید، اجازت داد عزم جان فشانی را

نگاهش زود می فهمد، زبان بی زبانی را

فرامش کاریش تعلیم دادم از سبکروحی

که زود از خاطر او رفتم و بردم گرانی را

نسیم آسا، امان از آفت واماندگی دارد

تواند گر کسی برداشت، بار ناتوانی را

شمارهٔ ۵۱: خوش آن ساعت که، بر بالین خرامی، خاکساری را شمارهٔ ۵۳: نبود آرامشی، شیب و شباب زندگانی را

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ز دورم دید، اجازت داد عزم جان فشانی را

نگاهش زود می فهمد، زبان بی زبانی را

هوش مصنوعی: از دور که مرا دید، اجازه داد که برای عشق جانفشانی کنم. نگاه او به سرعت متوجه حال من می‌شود، حتی بدون اینکه کلمه‌ای به زبان بیاورم.

فرامش کاریش تعلیم دادم از سبکروحی

که زود از خاطر او رفتم و بردم گرانی را

هوش مصنوعی: من به او آموختم که فراموشی کار اوست، زیرا من با روحی سبک‌سر به سرعت از یاد او رفته‌ام و دشواری‌ها را از دوش او برداشته‌ام.

نسیم آسا، امان از آفت واماندگی دارد

تواند گر کسی برداشت، بار ناتوانی را

هوش مصنوعی: نسیم لطیفی که می‌وزد، به ما آرامش می‌دهد و از آسیب‌های ناشی از رکود و stagnation جلوگیری می‌کند. اما اگر کسی بتواند بار سنگین و دشواری‌های خود را به دوش بکشد، می‌تواند از این آرامش بهره‌مند شود.