خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را

غزل شمارهٔ ۲ : تا اختیار کردم سر منزل رضا را

غزل شمارهٔ ۳ : به جان تا شوق جانان است ما را

غزل شمارهٔ ۴ : در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را

غزل شمارهٔ ۵ : نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا

غزل شمارهٔ ۶ : مکن حجاب وجودت لباس دیبا را

غزل شمارهٔ ۷ : زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را

غزل شمارهٔ ۸ : گر باغبان نظر به گلستان کند تو را

غزل شمارهٔ ۹ : کی رفته‌ای ز دل که تمنا کنم تو را

غزل شمارهٔ ۱۰ : گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را

غزل شمارهٔ ۱۱ : من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را

غزل شمارهٔ ۱۲ : دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدهٔ تو را

غزل شمارهٔ ۱۳ : نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را

غزل شمارهٔ ۱۴ : میفشان جعد عنبر فام خود را

غزل شمارهٔ ۱۵ : اگر مردان نمی بردند امتحانش را

غزل شمارهٔ ۱۶ : چنین که برده شراب لبت ز دست مرا

غزل شمارهٔ ۱۷ : باعث مردن بلای عشق جانان شد مرا

غزل شمارهٔ ۱۸ : طالب جانان به جان خریده الم را

غزل شمارهٔ ۱۹ : تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را

غزل شمارهٔ ۲۰ : گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا

غزل شمارهٔ ۲۱ : شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا

غزل شمارهٔ ۲۲ : وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا

غزل شمارهٔ ۲۳ : ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا

غزل شمارهٔ ۲۴ : گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم را

غزل شمارهٔ ۲۵ : جان به لب آمد و بوسید لب جانان را

غزل شمارهٔ ۲۶ : ترک چشم تو بیاراست صف مژگان را

غزل شمارهٔ ۲۷ : تا لعل تو باده داده یاران را

غزل شمارهٔ ۲۸ : به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را

غزل شمارهٔ ۲۹ : دادیم به یک جلوهٔ رویت دل و دین را

غزل شمارهٔ ۳۰ : در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را

غزل شمارهٔ ۳۱ : بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را

غزل شمارهٔ ۳۲ : من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را

غزل شمارهٔ ۳۳ : چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را

غزل شمارهٔ ۳۴ : جستیم راه میکده و خانقاه را

غزل شمارهٔ ۳۵ : غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را

غزل شمارهٔ ۳۶ : هر جا کشند صورت زیبای شاه را

غزل شمارهٔ ۳۷ : دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را

غزل شمارهٔ ۳۸ : آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را

غزل شمارهٔ ۳۹ : آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را

غزل شمارهٔ ۴۰ : کاش آن صنم آماده شدی جلوه‌گری را

غزل شمارهٔ ۴۱ : نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را

غزل شمارهٔ ۴۲ : هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا

غزل شمارهٔ ۴۳ : تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما

غزل شمارهٔ ۴۴ : آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما

غزل شمارهٔ ۴۵ : چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما

غزل شمارهٔ ۴۶ : خطت دمید از اثر دود آه ما

غزل شمارهٔ ۴۷ : چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما

غزل شمارهٔ ۴۸ : ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما

غزل شمارهٔ ۴۹ : ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما

غزل شمارهٔ ۵۰ : یار بی پرده کمر بست به رسوایی ما

غزل شمارهٔ ۵۱ : اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها

غزل شمارهٔ ۵۲ : پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب

غزل شمارهٔ ۵۳ : اندوه تو شد وارد کاشانه‌ام امشب

غزل شمارهٔ ۵۴ : دوش در آغوشم آمد آن مه نخشب

غزل شمارهٔ ۵۵ : از جلوهٔ حسنت که بری از همه عیب است

غزل شمارهٔ ۵۶ : عمری که صرف عشق نگردد بطالت است

غزل شمارهٔ ۵۷ : هر گه آن خسرو زرین کمر از جا برخاست

غزل شمارهٔ ۵۸ : تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست

غزل شمارهٔ ۵۹ : بنشست و ز رخ پرده برانداخته برخاست

غزل شمارهٔ ۶۰ : دی در میان مستی خنجر کشیده برخاست

غزل شمارهٔ ۶۱ : به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است

غزل شمارهٔ ۶۲ : آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است

غزل شمارهٔ ۶۳ : یک اشارت ز تو بر قتل جهان بسیار است

غزل شمارهٔ ۶۴ : طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است

غزل شمارهٔ ۶۵ : آن که مرادش تویی از همه جویاتر است

غزل شمارهٔ ۶۶ : ساقی فرخنده پی تا به کفش ساغر است

غزل شمارهٔ ۶۷ : دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است

غزل شمارهٔ ۶۸ : کیفیت نگاه تو از جام خوش‌تر است

غزل شمارهٔ ۶۹ : بار محبت از همه باری گران‌تر است

غزل شمارهٔ ۷۰ : از دل سخت تو کز سنگ سیه سخت‌تر است

غزل شمارهٔ ۷۱ : تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراست

غزل شمارهٔ ۷۲ : ترک چشمش که مست و مخمور است

غزل شمارهٔ ۷۳ : تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است

غزل شمارهٔ ۷۴ : تا دیدن آن ماه فروزنده محال است

غزل شمارهٔ ۷۵ : مرگ بر بالین وجانان غافل است

غزل شمارهٔ ۷۶ : کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است

غزل شمارهٔ ۷۷ : امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست

غزل شمارهٔ ۷۸ : شربتی در دو لعل جانان است

غزل شمارهٔ ۷۹ : پیام باد بهار از وصال جانان است

غزل شمارهٔ ۸۰ : چنان ز وحشت عشقت دلم هراسان است

غزل شمارهٔ ۸۱ : شیوهٔ خوش منظران چهره نشان دادن است

غزل شمارهٔ ۸۲ : قاعدهٔ قد تو فتنه به پا کردن است

غزل شمارهٔ ۸۳ : همه جا جلوهٔ آن صاحب وجه حسن است

غزل شمارهٔ ۸۴ : کار من تا به زلف یار من است

غزل شمارهٔ ۸۵ : شب جدایی تو روز واپسین من است

غزل شمارهٔ ۸۶ : تو و آن قامتی که موزون است

غزل شمارهٔ ۸۷ : گر نه زلفش پی شبیخون است

غزل شمارهٔ ۸۸ : کسی که در سر او چشم مصلحت بین است

غزل شمارهٔ ۸۹ : دلم فارغ ز قید کفر و دین است

غزل شمارهٔ ۹۰ : قصد همه وصل حور و خلد برین است

غزل شمارهٔ ۹۱ : نخست نغمهٔ عشاق فصل گل این است

غزل شمارهٔ ۹۲ : حور تویی، بوستان بهشت برین است

غزل شمارهٔ ۹۳ : امشب ز رخش انجمنم خلد برین است

غزل شمارهٔ ۹۴ : مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست

غزل شمارهٔ ۹۵ : یا رب این عید همایون چه مبارک عید است

غزل شمارهٔ ۹۶ : هر دم ای گل از تو در گلشن فغان تازه است

غزل شمارهٔ ۹۷ : در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است

غزل شمارهٔ ۹۸ : طوطی وظیفه‌خوار لب نوشخند توست

غزل شمارهٔ ۹۹ : زین حلاوت‌ها که در کنج لب شیرین تست

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : ترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : گرنه خورشید فلک خاک نشین ره تست

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : هر سر موی تو را پیوندی از گیسوی تست

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : کیفیتی که دیدم از آن چشم نیم مست

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : چشم تماشای خلق در رخ زیبای اوست

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : قطع نظر ز دشمن ما کرد چشم دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : درد جانان عین درمان است گویی نیست هست

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : کفر زلفش رهزن دین است گویی نیست هست

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : تا بر اطراف رخت جعد چلیپایی هست

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : هیچ سر نیست که با زلف تو در سودا نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : خوش‌تر از دانهٔ اشکم گهری پیدا نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : از تو ای ترک ختن لعبت چین خوش‌تر نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : تو و آن حسن دل آویز که تغییرش نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : مزرع امید را یک دانه به زان خال نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : پیکی مرا به سوی تو غیر از نسیم نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : بر سر راه تو افتاده سری نیست که نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : یار اگر جلوه کند دادن جان این همه نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : ایمن از تیر نگاه تو دل زاری نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : غمش را غیر دل سر منزلی نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : دلم به کوی تو هر شام تا سحر می‌گشت

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : عید مولود علی را تا شه والا گرفت

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفت

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : هر جا سخنی از آن دهان رفت

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : امروز ندارم غم فردای قیامت

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : ای فتنهٔ هر دوری از قامت فتانت

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : ای آب زندگانی یک نکته از دهانت

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : عهد همه بشکستم در بستن پیمانت

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : مدام ذکر ملک این کلام شیرین باد

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : تا پرده ز صورتش برافتاد

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : دل در اندیشهٔ آن زلف گره‌گیر افتاد

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : فریاد که رفت خونم از یاد

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : لعل تو به سر چشمهٔ زمزم نتوان داد

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : مصوری که تو را چین زلف مشکین داد

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : هر سر که به سودای خط و خال تو افتد

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : نظر ز روی تو صاحب نظر نمی‌بندد

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : آخر این نالهٔ سوزنده اثرها دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : خداخوان تا خدادان فرق دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : چراغی کاین همه پروانه دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : مهره توان برد، مار اگر بگذارد

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : کسی پا به کوی وفا می‌گذارد

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : دل نام سر زلف ترا مشک ختا کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : دوش زلف سیهت بنده‌نوازی‌ها کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان می‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : ساقی بده رطل گران، زان می که دهقان پرورد

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : نرگس مست تو راه دل هشیاران زد

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : هر کس که به جان دسترسی داشته باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : هر دلی کز عشق ماهی اندرو راهی نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : نفس نامسلمانم از گنه پشیمان شد

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : هر جان که بر لب آمد، واقف از آن دهان شد

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : آن که در عشق سزاوار سر دار نشد

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : کو جوانی که ز سودای غمت پیر نشد

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : ز اختران جگرم چند پر شرر ماند

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : گر بدین گونه سر زلف تو افشان ماند

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : با وجود نگه مست تو هشیار نماند

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : تا حریفان بر در می‌خانه ماوا کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : می فروشان آن چه از صهبای گلگون کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : مستان بزم عشق شرابی نداشتند

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : دادن باده حرام است به نادانی چند

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : عید آمد و مرغان رهِ گل‌زار گرفتند

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : خاکم به ره آن بت چالاک نکردند

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : ای خوش آنان که قدم در ره میخانه زدند

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : بر زلف تو باید که ره شانه ببندند

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : مردان خدا پردهٔ پندار دَریدَند

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : مرا با چشم گریان آفریدند

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : چون بتان دستی به ناز زلف پر چین می‌برند

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : آنان که در محبت او سنگ می‌خورند

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : صورتگران که صورت دلخواه می‌کشند

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کرد

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : کاشکی ساقی ز لعلش می به جام من کند

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : دل نداند که فدای سر جانان چه کند

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : چون دم تیغ تو قصد جان ستانی می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : بتان به مملکت حسن پادشاهانند

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : ای خنده تو راهزن کاروان قند

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : هر جا حدیث حسن تو تقریر می‌کنند

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : هر که را که بخت، دیده می‌دهد، در رخ تو بیننده می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : آتش‌زدگان ستم آب از تو نخواهند

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : گر ز غلامیش نشانت دهند

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : عاشقی کز خون دل جام شرابش می‌دهند

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : هر که را کار بدان چشم دل آزار بود

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : دل دیوانهٔ من قابل زنجیر نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : شب که در حلقهٔ ما زلف دل‌آرام نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : مانع رفتن به جز مهر و وفای من نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : قدح باده اگر چشم بت ساده نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : آشوب شهر طلعت زیبای او بود

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : به کویش دوش یا رب یا ربی بود

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : تا به رخ چین سر زلف تو لرزان نشود

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : گر آن صنم ز پرده پدیدار می‌شود

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : پیش من کام رقیب از لعل خندان می‌دهد

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : همه جا تیر تو بر سینهٔ ما می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : به امیدی که وفا خواهم دید

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : گر در آید شب عید از درم آن صبح امید

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : بگشا به تبسم لب شیرین شکربار

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : ای ز رخت صبح و شام کاسته شمس و قمر

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : منت خدای را که خداوند بی‌نیاز

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : بستهٔ زلف تو شوریده‌سرانند هنوز

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : در سر کوی وفا با کوه کن هم گام باش

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : در میکده خدمت کن بی معرکه سلطان باش

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : دلا موافق آن زلف عنبرافشان باش

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : آزادی اگر خواهی از عقل گریزان باش

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : دلا مقید آن گیسوان پرچین باش

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : من نمی‌گویم که عاقل باش یا دیوانه باش

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : چون صبا شانه زند طرهٔ عنبربارش

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : تویی آن آیت رحمت که نتوان کرد تفسیرش

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : دل به دنبال وفا رفت و من از دنبالش

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : گر هلاک من است عنوانش

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : خوشا دلی که تو باشی نگار پرده‌نشینش

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : چه غنچه‌ها که نپرورد باغ نسرینش

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : تا دهان او لبالب شد ز نوش

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : ای جز می مشک بر سر دوش

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : نگاه داشت غزالی دل مرا به نگاهش

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : دل سپردم به نگه کردن چشم سیهش

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : در پا مریز حلقهٔ زلف بلند خویش

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : چندین هزار صید فتد از قفای تو

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : شبان تیره به سر وقت چشم جادویش

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : تا شکن زلف توست سلسله جنبان دل

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : هر دل شیدا که شد به روی تو مایل

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : من خراب نگه نرگس شهلای توام

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : تا به در میکده جا کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : دست در حلقهٔ آن جعد چلیپا زده‌ام

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : تا با تو آرمیده‌ام از خود رمیده‌ام

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره‌ام

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : چندان به سر کوی خرابات خرابم

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : ز تجلی جمالش نظر از دو کون بستم

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : من این عهدی که با موی تو بستم

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : بر در می‌خانه تا مقام گرفتم

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : در جلوه‌گاه جانان جان را به شوق دادم

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : در عالم محبت دانی چه کار کردم

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : جانی که خلاص از شب هجران تو کردم

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می‌کردم

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : به حلقهٔ سر زلف تو پای‌بند شدم

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : به بوسه‌ای ز دهان تو آرزومندم

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : یک باره گر از سبحه در انکار نبودم

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : دیری است که دیوانه آن چشم کبودم

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : دوشینه مهی به خواب دیدم

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : دیشب به خواب شیرین نوشین لبش مکیدم

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : دوش از لب نوشش سخنی چند شنیدم

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : ای خوش آن دم که به بستان تو می‌نالیدم

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : بر سر هر مژه چندین گل رنگین دارم

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرم

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : هر کجا دم زدم از چشم بت کشمیرم

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : من بر سر کوی تو ندیدم

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : من ساده پرست و باده نوشم

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : من مست می‌پرستم، من رند باده نوشم

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : ای خط تو را دایرهٔ حسن مسلم

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالم

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : تا هست نشانی از نشانم

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : فدای قاصد جانان کز او آسوده شد جانم

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : گر دست دهد دامن آن سرو روانم

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : چون ترک تیر افکن تویی، باید به خون غلطیدنم

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : حق ز رخت کرده ظهور ای صنم

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : شب فراق تو گر ناله را اشاره کنم

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : دامن خمیه سفر از در دوست می‌کنم

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : من از کمال شوق ندانم که این تویی

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : به دیر و حرم، فارغ از کفر و دینم

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : زان پرده می‌گشاید دل بند نازنینم

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : یارب آن نامهربان مه دل فراگیرد ز کینم

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : تا با کمان ابرو بنشست در کمینم

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : چنان به کوی تو آسوده از بهشت برینم

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : تا کفر سر زلفت زد راه دل و دینم

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : امشب نگه افتاد بر آن غیرت ماهم

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : گر به گل‌زار رخش افتد نگاه گاه گاهم

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : غم روی تو به عالم ندهم

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : بخت سیه به کین من، چشم سیاه یار هم

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : تا خبردار ز سرِّ لبِ جانان شده‌ایم

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : ما دل خود را به دست شوق شکستیم

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : آخر از کعبه مقیم در خمار شدیم

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : تا بدان طرهٔ طرار گرفتار شدیم

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : از دادن جان خدمت جانانه رسیدیم

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : خواست تا زلف پریشان تو بی‌سامانیم

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : از بس عرق شرم نشسته‌ست به رویم

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : مهر از تو ندیدم و وفا هم

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : ما ز چشم تو مست یک نگهیم

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : محبان را نصیب است از حبیبان

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقان

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : به که باشم بی قرار از زلف یار خویشتن

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : عرضه دادم در بر جانان وفای خویشتن

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : شعار عشق بازان چیست، خوبان را دعا کردن

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : گدایی از در می‌خانه باید دم به دم کردن

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : نه از جمال تو قطع نظر توان کردن

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : با آن غزال وحشی گر خواهی آرمیدن

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : بر صفحهٔ رخ از خط مشکین رقم مزن

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : ز صحن این چمن آن سرو قامت را تمنا کن

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : یا که دندان طمع را از لب جانان بکن

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : ای پیک سحرگاهی پیغامی ازو سرکن

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : شبها به بزم مدعی ای بی مروت جا مکن

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : غافل گذشتی از دل امیدوار من

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : نرگس بیمار تو گشته پرستار من

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : با رقیب آمدی به محفل من

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : گفتم که چیست راهزن عقل و دین من

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : وقت مرگ آمد ز رحمت بر سر بالین من

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : تنگ شد از غم دل جای به من

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : لبش را هر چه بوسیدم، فزون‌تر شد هوای من

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : ثواب من همه شد عین رو سیاهی من

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : خونم بتی ریخت کش داده بی چون

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : خادم دیر مغانم، هنری بهتر از این

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : زلف مسلسل ریخته، عنبرفشانی را ببین

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : دل‌ها فتاده در پی آن دل ربا ببین

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : حلقهٔ زلف سیاهش بر رخ انور ببین

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : تابش صبح بناگوشش ببین

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : مژگان مردم افکن، چشمان کافرش بین

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : گر کانِ نمک خواهی لعل نمکینش بین

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : چین زلف مشکین را بر رخ نگارم بین

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : گر خون من ز شیشه بریزد به جام او

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : از بس که در خیال مکیدم لبان او

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : ماه غلام رخ زیبای تو

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : ساقی دل نرگس شهلای تو

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : چه عقده‌هاست به کار دلم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : تا به جفایت خوشم، ترک جفا کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : سنبل گل پوش را بر سمن آورده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : امشب ای زلف سیه سخت پریشان شده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : رهزن ایمان من شد نازنین تازه‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : تیغ به دست آمدی و مست شرابی

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : دلم افتاد به دنبال سوار عجبی

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : پرده برانداختی، چهره برافروختی

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : صورتت یک باره آزادم نمود از قید هستی

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : مسجد مقام عجب است، می‌خانه جای مستی

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : چه خلاف سر زد از ما که درِ سرای بستی

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستی

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : با من اگر خواجه سری داشتی

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : ای که هم آغوش یار حور سرشتی

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : نقد غمت خریدم با صد هزار شادی

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : رفتی بر غیر و ترک ما کردی

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : دامن کشان شبی به کنارم نیامدی

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : شب چارده غلامی ز مه تمام داری

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : چو در میناست می، یاقوت رخشان است پنداری

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : تو شکر لب که با خسرو بسی شیرین سخن داری

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : این چه دامی است که از سنبل مشکین داری

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : گرد مه خط سیه‌کار نداری، داری

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : زان فشانم اشک در هر رهگذاری

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : من به غیر از تو کسی یار نگیرم، آری

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : زاهد و سبحه‌ی صد دانه و ذکر سحری

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : تو پری چهره اگر دست به آیینه بری

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : خوشا شبی که به آرامگاه من باشی

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : زندگی بی او ندارد حاصلی

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : این سر که به تن دارم مست می ناب اولی

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامی

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : ای زلف خم به خم که زدی راه عالمی

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : لب شیرین تو را دادند تا شکر بیفشانی

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : دوشینه خود شنیدم یک نکته از دهانی

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : سر راهش افتادم از ناتوانی

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانی

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : گرچه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانی

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : عشق و کمین گشادنی، ما و ز جان بریدنی

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : خوش آن که حلقه‌های سر زلف واکنی

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : گر جلوه‌گر به عرصهٔ محشر گذر کنی

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : گر تو زان تنگ شکر خنده مکرر نکنی

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : جنس گران بهای خود ارزان نمی‌کنی

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : اولین گام ار سمند عقل را پی می‌کنی

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : مو به مو دام فریب دل دانای منی

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : دلم که بسته تعلق به زلف پرچینی

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : تا سراسیمهٔ آن طرهٔ پیچان نشوی

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی