غزل شمارهٔ ۳۲۵

هوش مصنوعی: در حضور معشوق، با شوق و عشق، جانم را فدای او کردم و در روزی که به سختی آزمایش می‌شدم، با اراده و شجاعت ایستادگی کردم.

هوش مصنوعی: با دل خوش و به شوق بسیار، جانم را فدای او کردم و با کمال افتخار، سرم را در برابر او گذاشتم.

هوش مصنوعی: به جز صداقت و راستگویی، در ذات من چیزی دیگر نیست و اگر در وجودم آرامش می‌جویی، بدان که در دل بی‌آلایش من، هیچ فساد و پلیدی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی که نامه‌ای می‌نوشتم، همیشه نام تو به یادم می‌آمد و هر بار که چشمم را باز می‌کردم، تصویر تو در ذهنم می‌درخشید.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، می‌دانستی که چه سختی‌ها و تلاش‌ها کرده‌ام؟ ابتدا با تمام توان و انگیزه پیش رفتم و به سوی هدفم شتافتم، اما در نهایت از روی خستگی و ناتوانی به زمین افتادم.

هوش مصنوعی: هر بار که پری زیبایی از در وارد می‌شود، مجلس به قدری لطیف و دل‌انگیز می‌شود که مانند بهشت می‌گردد.

هوش مصنوعی: تنها عشق بود که درسی به من نیاموخت و بقیه چیزها را فراموش کردم. استاد من را به کمال رساند و بر او رحمت باد.

هوش مصنوعی: من با تقدیر الهی، خوشحال هستم و دیگر به رضایت خود اهمیتی نمی‌دهم. با هر مشکل و سختی، دل شاد دارم.

هوش مصنوعی: اگر حکم و قانونی بر آب و آتش وجود داشت، من طرح و نقشی از زیبایی تو می‌کشیدم.