غزل شمارهٔ ۲۶۹

هوش مصنوعی: اگر شب عید به خانه‌ام بیاید، آن صبح امید، شب من را به روزی شاد و پر از نشاط تبدیل می‌کند و تمام روزم مانند یک عید خواهد بود.

هوش مصنوعی: عشق نتوانست خستگی‌هایم را به بهایی اندک بگیرد و دوست هم نتوانست لاغری‌هایم را با یک مو به دست آورد.

هوش مصنوعی: هیچ غنچه‌ای در تمام باغ محبت جوانه نزد و هیچ گلستانی در همه بستان دوستی شکوفا نشد.

هوش مصنوعی: نه افرادی از صفات نیکو و بزرگ‌منشی فاصله گرفتند و نه بادی از باغ محبت وزید.

هوش مصنوعی: هیچ کس بدون درد و رنج نمی‌تواند به آرامش و شادی واقعی دست پیدا کند، همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند از باغی زیبا گل بچیند بدون اینکه خارها را تحمل کند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کدام از مسلمانان و یهودیان به آنچه که می‌خواستند نرسیدند، نه بدبخت و نه خوشبخت؛ سرنوشت کسی از چرخ زمان تغییر نکرده است.

هوش مصنوعی: مسافری که در این راه دشوار گم نشده و از مسیر خود منحرف نگردیده، دنباله‌رو کسی است که در این میدان نبرد هرگز از ریشه نلرزیده و جانش را فدای هدفش کرده است.

هوش مصنوعی: شخص خوشبخت کسی است که در این خانه نه چیزی را از دیگران می‌گیرد و نه به کسی چیزی می‌دهد. و فرد باهوش کسی است که در این محیط نه چیزی را می‌شنود و نه می‌بیند.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدفت باید از خواسته‌های زودگذر خود بگذری، چرا که تنها کسانی به هدف می‌رسند که از خواسته‌های سطحی و موقت خود عبور کنند.

هوش مصنوعی: زمانی که از آرامش و راحتی برخوردار شدیم، به این فکر افتادیم که در خانه را ببندیم و کلید را بشکنیم.

هوش مصنوعی: ما به سیاهی و غم روزگار خود راضی هستیم، زیرا هرگز نمی‌توانیم از نور خورشید بهره‌مند شویم.