غزل شمارهٔ ۴۰۹

هوش مصنوعی: گاهی با لبخندت به ما اشاره کن و ما را دوباره به زندگی برگردان.

هوش مصنوعی: صورت زیبای خود را از پس پرده نمایان کن تا اسرار هر دو جهان به یکباره روشن شود.

هوش مصنوعی: وقتی که می‌خواهی دل عاشقان را آرام کنی، درد من را با یک لبخند شیرین نصفه و نیمه برطرف کن.

هوش مصنوعی: شب را با یک جام شراب به مکان من بیا، زیرا من از حرکت ماه و ستاره‌ها بی‌خبر و آسوده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در روز قیامت دامنت را نگیرم، کافیست یک نظر به ما بیندازی و کناری بایستی.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از تو به دیگران می‌رسد خوب است، زیرا تو به خاطر حال دل خسته‌دل‌ها کمتر به آنها آسیب می‌زنی. پس بهتر است از درون خودت، با بهره‌گیری از خداوند، راه درست را انتخاب کنی.

هوش مصنوعی: اکنون که عزم رفتن داری، ابتدا اجازه بده که احساساتم را به نمایش بگذارم و در نهایت، از کنارم برو.

هوش مصنوعی: از او که دلش سنگین است، انتظار نداشته باش که با محبت از او چیزی بخواهی یا ناله‌ای از او بشنوی. بلکه باید از سختی‌ها عبور کنی و به راهی دیگر بروی.

هوش مصنوعی: گفتم که از زیبایی چشمان او دور نشو، حالا که رفته‌ای، دل شکسته‌ام را التیام بده.