غزل شمارهٔ ۵۴

هوش مصنوعی: دیروز شب، آن ماه زیبا در آغوشم آمد و آرزو می‌کنم که هرگز صبح نمی‌شدی و این شب ادامه داشت.

هوش مصنوعی: عزیزم از عشق به نزدیک من آمد، مانند ماهی که در وسط خانهٔ عقرب می‌درخشد.

هوش مصنوعی: عشق مرا به جایی برد که آنجا نه اخبار دنیا به گوش می‌رسید و نه نور ستاره‌ای در آسمان می‌درخشید.

هوش مصنوعی: در تمام وجود، آرزوی رسیدن به کعبه وجود دارد و تلاش شخصی که در حال سفر است، لذت‌بخش و پرجنب‌وجوش است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که ساقی وجود دارد و شراب باقی است، هر لحظه جام را پر کن و از آن بنوش.

هوش مصنوعی: به زبان ساده می‌توان گفت: به خود نبال و ادعاهای بزرگ نکن که بندگان نزدیک و مورد لطف خداوند در سکوت و کم‌گویی هستند.

هوش مصنوعی: دل خسرو به خاطر عشق و عواطفش به فرهاد شکسته شد و سر فرهاد نیز بخاطر رفتار نافرم و جذاب شیرین، که لب‌هایش مانند شکر شیرین بودند، به درد آمد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به حقیقت عشق پی ببرد، دیگر به هیچ قومی یا مذهبی وابسته نیست و از مرزهای مختلف فراتر می‌رود.

هوش مصنوعی: زلف پر پیچ و تابش روزم را سیاه کرد و بوی زخمم را همچنان تازه و زنده نگه داشت.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی از دوستی و محبت به من نرسید، حتی زمانی که در حال دعا و خواندن ذکر بودم. یار من به مهربانی و محبت نرسید، اما باز هم من به او ای پروردگار، ندا زدم.

هوش مصنوعی: افرادی که به طلا و ثروت علاقه دارند، به دنبال افزایش دارایی‌های خود هستند و در این مسیر، دعای خاصی که امتحان شده و موثر است، به آن‌ها کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: در زمان ناصردین شاه، شخصی به عنوان کارگشا وجود داشت که دعاهایش به سرانجام مطلوبی رسید.