غزل شمارهٔ ۴۲۳

هوش مصنوعی: دل‌ها به دنبال آن دلربا افتاده‌اند؛ نگاه کن سلطان و لشکرش را که از پیش او می‌آیند و در پی او حرکت می‌کنند.

هوش مصنوعی: به زیبایی و لطافت لب‌های شیرین آن گدا توجه کن و به عطر خوش غلامی که در خدمت آن دو زلف افشان است، دقت کن.

هوش مصنوعی: به نقش زیبای زخم بر چهره‌اش نگاه کن، زلفی که به طور غیرمستقیم آویخته شده است. حال آن‌که در بالای آن، دانه‌ای از دام سختی‌ها و مشکلات وجود دارد.

هوش مصنوعی: نوشته‌اش بر روی لبی قرمز مانند لعل نشسته است و خنده‌اش در زیر سبزه و کنار چشمهٔ آب زنده‌ای دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: از جمعیتی که زیبایانی چون پری دارند دور شو، سپس از نگاه او، آشنایی را ببین.

هوش مصنوعی: اگر دستت را به سجدهٔ چهرهٔ زیبا و با ابرویش نگذاری، دعا کردن را فراموش نکن و ببین چه خواسته‌ای در دل داری که با دعا به آن می‌رسی.

هوش مصنوعی: تا وقتی که مشتریان در بازار عشق وجود دارند، کالای وفا را به نمایش بگذار و قیمت آن را از جفای دل‌ها بپرس.

هوش مصنوعی: طبیب نمی‌تواند به کسی که دردی ندارد درمانی ارائه کند. برای معالجه درد، بهتر است به درگاه خداوند تمسک جست و به خواص داروها توجه کرد.

هوش مصنوعی: من حسرتی عمیق دارم و پیامم را به باد صبا فرستاده‌ام تا به سرزمین سبا برساند و خبر از بلقیس بیاورد.

هوش مصنوعی: من به خاطر نوشیدن شراب، رنگ رخسار زردم به سرخی درآمده است. بیا و یک جام بنوش تا تاثیر اعجاب‌آور کیمیا را مشاهده کنی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از زشتی‌های دنیا رهایی یابی، باید با دل‌های پاک به میخانه‌ای با صفا سر بزنی.

هوش مصنوعی: در محضر شخص مهربان و ملاحظه‌کار، نوشته‌اند که اگر در اینجا اشتباهی رخ دهد، به جای آن پاداشی ببین.

هوش مصنوعی: در نگاه شاه، چهره واقعی علی را ببین و در نور، معنای نور خدا را درک کن.

هوش مصنوعی: سایهٔ خدا، ناصرالدین شاه، که مانند ماه درخشش دارد؛ دل را به محبت او پر کن و نور و روشنایی‌اش را مشاهده کن.

هوش مصنوعی: در باغی پر از زیبایی، شعرهای خود را بخوان و سپس به شگفتی صدای بلبل گوش کن و لذتی که در آن نهفته است را احساس کن.