غزل شمارهٔ ۱۸۲

هوش مصنوعی: نرگس، که آسمان چشمانش را نورانی و درخشان کرده است، سبب شده که چشمان تو در هر جمعی سر به زیر و شرمگین باشند.

هوش مصنوعی: هنگامی که غنچه در باغ از لب‌های بسته‌ات صدایی به‌هم می‌زند، عطار نسیم بهاری را به سمتش می‌فرستد و عطر ختن را در لبانش می‌نهد.

هوش مصنوعی: هنگامی که گل خواستار دیدار روی تو شد، نقاش چمن زیبایی خود را در آفرینش تو به نمایش گذاشت.

هوش مصنوعی: زمانی که قد تو مانند سرو بلند شد، دور زمین دیگر نتوانست تو را به بند بکشاند و تو را از آزادی محروم کند.

هوش مصنوعی: سلطان قضا که صاحب اختیار و سرنوشت است، به خاطر اینکه چشم تو مانند آهو زیبایی به خود جذب کرده و باعث خودستایی و فخر تو شده، دستور داد تا خون تو ریخته شود.

هوش مصنوعی: هر قطره خونی که از تیغ تو به زمین ریخته شد، در روز قیامت کسی نمی‌تواند بهای آن را بپردازد.

هوش مصنوعی: هر لباسی که برای عاشقان دوخته شده، عشق تو به کمک قدرت خود به عنوان کفن آن‌ها درآمده است.

هوش مصنوعی: هر شب دل من به یاد موهای تو می‌سوزد، مثل کسی که دلتنگ دیار خود شده باشد.

هوش مصنوعی: هر کس که به کسانی که صحبت‌های شیرین و دلنشین می‌کنند دل نبندد، نمی‌تواند از حال و وضعیت روحی آن کارگر که کوه را می‌شکند، خبر داشته باشد.

هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که هیچ نشانه‌ای نمی‌تواند کاری را که تیر غمزه (نیش زهرآگین) انجام داده است، سخت و جدی کند. به عبارت دیگر، تیر عشق و زیبایی به دل انسان فرود نمی‌آید و اثرش را بر جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: متاسفانه، نتوانستم از معشوق برای دردم راه حلی پیدا کنم، زیرا عشق به اندازه‌ای قوی است که نه تنها درد من را حل نکرد، بلکه خود نیز به درد و رنج من افزوده است.

هوش مصنوعی: گفتم که دل دیوانگان را به چه چیز بندیده‌ای؟ دستی به موهای تو زد و آن را به هم ریخت.

هوش مصنوعی: احتیاط کنید که به مست‌ها در میخانه لبخند نزنید، زیرا این بی‌خبری می‌تواند به آگاهی آنها از وضعیت خودشان منجر شود.

هوش مصنوعی: چشمی که با یک نگاه فریبنده‌اش به من انگیزه شاعری داد، نمی‌توانم آن را به زیبایی یک غزال در ختن تشبیه کنم.

هوش مصنوعی: فروغی مانند یاقوت، خون دل را به جان می‌خورد تا بتواند به ارزش و مفهوم سخن عقل دست یابد.