غزل شمارهٔ ۲۲۶

انسان های قوی از نظر معنوی پنداشته ها را کنار گذاشتند و حقیقت را دیدند، یعنی به جز خدا یار و یاوری را پیدا نکردند.

هر طور که به کسی کمک کردند، همان طور به آنها کمک شد و هر چیزی که به دیگران یاد دادند، دوباره بدون ادعا آن را آموختند.

یک گروه گناهکار به خاطر مجازات با هم آشنا کردند و یک گروه نیک را بابت معاشرت انتخاب کردند.

یک گروه برای خوش گذرانی درب خانه هایشان را همیشه باز می گذارند و یک گروه هم از سر حسرت فرصت های از دست رفته، افسوس خوردند.

گروهی همیشه مستند و پیر خرابات را به عنوان پیشوای خود انتخاب کرده اند و عده ای هم همواره در پشت شیخی دعا می گویند.

یک عده بدون تلاش به خواسته های خود رسیدند و گروهی هم با تلاش های بسیار هيچگاه به خواسته های خود نرسیدند.

ای داد که در سرنوشت انسان بی ارزش، بسیار مشکلات وجود دارد.

از درون افراد با تجربه ای که در سحرگاهان دعا می کنند، کمک بخواه که آنها از دو دنیا، فقط خدا را خواستند.

مراقب باشید که از مردمانی که از حق گریزانند و خواهان باطلند، کمک نخواهید و آن ها را الگوی زندگی خود قرار ندهید.

من می ترسم که وقتی مردم حقیقت را دانستند، دیگر افکار و عقاید خود را کنار نگذارند و در گذشته بمانند.

افراد کم عقل و بی بصیرت از خدا غافلند؛ چون که بصیرت و چشم دل، مثل لباسی است که مناسب هر کسی نیست و فقط عده ای خاص این ویژگی را دارند.

پرندگان زیبا و فروتن و نورانی، از زمین خاکی پر از مشکل، به آسمان ها پرواز کردند.