غزل شمارهٔ ۲۹۸

هوش مصنوعی: چشم عقل من مجذوب و حیران زیبایی چهره او شد و به خاطر حضورش، روزگارم تیره و ناگوار گشت.

هوش مصنوعی: شب که از رفتار ناپسند او فاصله می‌گیرم و از محل او دور می‌شوم، صبح روز بعد از من عذرخواهی می‌کند و با چهره زیبا و دلنوازش به من نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: عارف و سالک هرگز از یاد و اندیشه خود منصرف نمی‌شود. صوفی خالص هم هیچ‌گاه از شور و هیجان زندگی غافل نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از دوری محبوب رنج نکشتی و در عشق او دلت شاد نیست، زندگی را از سر نمی‌گیری. تنها زمانی می‌توانی زندگی را آغاز کنی که از آرزوی وصال او جان نداده باشی.

هوش مصنوعی: هر چقدر هم که از عشق او دور شوم و خودم را از او دور کنم، باز هم آن موی پیچیده‌اش دل مرا به سوی خودش می‌کشاند.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که زندگی نتواند مانع دیدن و گفتگو کردن با او شود، از زیبایی‌هایش چشم نخواهم بست و از گفت‌وگو با او دست نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: زیر سایهٔ درخت سرو نشسته‌ام و از هر سو می‌بینم که مردم فرهیخته، به خاطر آن، احساس عاطفی و اشک می‌ریزند.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال نشانه‌ای از او هستی، یکباره خود را فراموش کن. زیرا من بارها در جستجوی او، خودم را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من امروز به خاطر دیدن او از غم جان سپردم و به سختی از خودم آه می‌کشم. اگر فردا هم امیدی به دیدار او داشته باشم، بر رویش چشم می‌دوزم.

هوش مصنوعی: هنگام مستی، اشک‌های خونینی از چشمانم می‌ریزد، چون ساقی، سبوی خود را پر از می رنگین کرده و به جامم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: عشق او مانند نوری است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از هم بگسلد، زیرا هر یک از موهای من به او متصل است.