غزل شمارهٔ ۲۵۷

هوش مصنوعی: هر شب، دل من به خاطر گیسوی تو در غم و اندوه بود و ای کاش که این مسیرِ پر درد و رنج، باریک‌تر از موی تو نمی‌بود.

هوش مصنوعی: مسافر عشق می‌دانست که مسیر قافله از معبد و حرم به سوی تو می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اگر ما قدم به روی پادشاهان بگذاریم، شاید سر تلاش و اراده‌مان بر روی زانوی تو باشد.

هوش مصنوعی: قبل از اینکه انسان خاکی به وجود بیاید، آرزوی ما این بود که بر سر ما عشق و علاقه به خاک کوی تو حاکم شود.

هوش مصنوعی: چرخ گردون از قدرت من ناتوان شد، زیرا نیروی من به خاطر قدرت تو بود.

هوش مصنوعی: من از عشق و وابستگی به تو آنچنان شکسته‌ام که دیگر نمی‌توانم به خودم و خودبینی‌ام نگاه کنم؛ زیرا تمام توجه و نگاهی که داشتم تنها معطوف به چهرهٔ تو بود.

هوش مصنوعی: پیر کاربلد و باتجربه در دنیای می‌نوشی همیشه ناظر من بود و می‌دید که ما همه تحت تأثیر زیبایی و جاذبه چشمان تو مست و سرمست شده‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق تو مرا به زمین زد، فهمیدم که روز قیامت شبیه قامت دلنشین تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: ماه نو از آسمان برخاست و به گونه‌ای ظاهر شد که گویی از دیدن ابروی تو شرمنده شده است.

هوش مصنوعی: نفس خوشبوی جبریل و وزش باد مسیح همه از معجزه و زیبایی کلام تو نشأت گرفته است.

هوش مصنوعی: کسی از دور آسمان مهربانی را ندیده است، زیرا هم ظاهرت و هم باطنت و هم اخلاق تو یکسان است.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند به مقصود و خواسته‌های واقعی خود برسد مگر آن کسی که چندان علاقه‌مند و مشتاق است که جایش به کنار آب شهرت تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: دیشب ماه درخشانی با فروغی صحبت می‌کرد و می‌گفت که آفتاب نشانی از زیبایی تو است.