غزل شمارهٔ ۳۳۷

هوش مصنوعی: دیشب در خواب، ماه را دیدم که به شب نورافشانی می‌کرد، مانند اینکه آفتاب در شب درخشش دارد.

هوش مصنوعی: شب‌ها در آرزوی خاک آن دیار، چشمان همه پر از اشک و حسرت دیدم.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاهی از آن معشوق با تیر غمش می‌خورد، من دل‌های خسته و بی‌تاب را دیدم.

هوش مصنوعی: از عشق او، تمام پرندگان را در باغی دیدم که مانند کباب روی آتش در حال سوختن بودند.

هوش مصنوعی: هر نشانی که در شراب دیدم، یک ویژگی از زیبایی و جذابیت او بود.

هوش مصنوعی: در هر تار موی او، صدها پیچ و هزاران تاب را مشاهده کردم.

هوش مصنوعی: در هر پیچ و خم عطرآگین او، جمعیتی را دیدم که در حال اضطراب و نگرانی بودند.

هوش مصنوعی: هر بار که در عشق دعا کرده‌ام، در یک لحظه همه‌ دعاهایم به نتیجه رسیده‌اند.

هوش مصنوعی: من دیدم که دل‌های شکسته به خاطر وصل او، همه موفق و شاد شده‌اند.

هوش مصنوعی: راحتی و آسایش روح افرادی که اهل دل و حساس هستند را در برابر درد و مشقت‌ها دیدم.

هوش مصنوعی: من در دفتر خوبی‌ها، نوشته‌ای از گناه عاشقان را دیدم که به شکل یک طومار است.

هوش مصنوعی: از نگاه دلربای او، نوری را مشاهده کردم که همه را مجذوب و خراب حال کرده است.