غزل شمارهٔ ۳۵۰

هوش مصنوعی: من در کنار خیابان تو هیچ خاکی ندیدم که بر سرم نریخته باشم.

هوش مصنوعی: از شدت بدی‌های تو، دیگر شهری نیست که من خبر آن‌را نداشته باشم.

هوش مصنوعی: در دلم جز عشق تو هیچ احساسی نمانده است، و این عشق را هیچ وقت فراموش نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر شبی که می‌گذرد، بی‌تردید به یاد تو هستم و به یاد زیبایی‌هایت.

هوش مصنوعی: هیچ شبی نیست که به خاطر دلتنگی برای موهای تو، در سحرگاه اشک نریخته باشم.

هوش مصنوعی: لطفاً یک‌باره مرا فراموش نکن، تا زمانی که هنوز به فکر کسی یا چیزی دیگر نیفتاده‌ام.

هوش مصنوعی: نگاهی به من کردی که دیگر نتوانم از حوادث و مشکلات دوری جست.

هوش مصنوعی: تو از کمان تیری پرتاب نکردی، در حالی که من سینه‌ام را سپر نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ خانه‌ای وجود ندارد که من با اشک‌هایم آن را ویران نکرده باشم.

هوش مصنوعی: معنی این بیت اینگونه است که من انسانی نیستم که به خاطر غم او حتی اشکی نریخته باشم.