غزل شمارهٔ ۲۷۸

هوش مصنوعی: ای دل، خود را درگیر آن موهای بلند و زیبا کن و در این دو جهان به مانند حکمرانان چین و ماچین زندگی کن.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم مانند بنده‌ای برای کسی باشم که در زلف‌های مشکی خودم را اسیر کند.

هوش مصنوعی: وقتی که شاهدان با لبخند شیرینشان در صحبت‌ها ظاهر می‌شوند، تو باید به تماشای آن دهان خوشبوی آنان مشغول باشی.

هوش مصنوعی: اگر با قدرت و تیزی شمشیر او روبرو هستی، باید خود را برای تحمل ضربات آن بازوهای قوی آماده کنی.

هوش مصنوعی: به سبک فرهاد، عشق و شادی را به دل مرید ببخش و مانند پسته‌ای که با شکر شیرین شده، خودت نیز شیرین و دلپذیر باش.

هوش مصنوعی: یک شب درباره زیبایی چهره‌اش صحبت کن و به خاطر جذابیت‌های آن، بازار ماه و ستاره‌ی پروین را بشکن.

هوش مصنوعی: به تأثیرات منفی زمان و روزگار دقت کن که چگونه بر زیبایی و رنگ تو نیز تأثیر گذاشته است، گویی که رنگ تو از شراب رنگین دچار زوال شده است.

هوش مصنوعی: چرا ای کبوتر دل، از سینه‌ام بیرون رفتی؟ حالا که زیر چنگال شاهین، به خاطر زیبایی او گرفتار شده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر معشوق ساده‌دل تو را به دردسر بیندازد و به رنج بیندازد، باید از هنر و زیبایی او قدردانی کنی و به آن افتخار کنی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به مقام و قدرتی دست یابی، باید در برابر عشق و محبت با دل‌سپردگی و humildity رفتار کنی و در عین حال خود را humble و در آغوش عشق قرار دهی.

هوش مصنوعی: اگر از مقام و مکان افرادی که در درخت سدره ثابت و پایدار هستند بی‌خبر هستی، پس در بارگاه پادشاه ناصرالدین حضور داشته باش.

هوش مصنوعی: از زیبایی چهره او مانند آفتاب درخشان شو و از نزدیکی به مقام او همچون آسمان با اقتدار و عظمت باش.

هوش مصنوعی: گاهی به خاطر لطف و بخشش او شایسته دریافت نعمت می‌شوی و گاهی به واسطه خدمت و تلاش خود، مستحق ستایش و قدردانی از او خواهی شد.

هوش مصنوعی: ای نور، تو شاعری هستی که در مدح و ستایش دیگران می‌درخشی. گاهی با دقت به ستایش و شعارهای قدیمی توجه کن.