غزل شمارهٔ ۸۱

هوش مصنوعی: زیبایان با چهرهٔ خود خود را نشان می‌دهند و اهل مقصود نیز هنرهای درونی و احساسات عمیق را درک کرده و برای آن‌ها ارزش قائلند.

هوش مصنوعی: وقتی به نزدیکی او می‌رسی، جان خود را فدای او کن و حتی دم نزن، زیرا ارزش داشتن چنین جواهری، فدای جان دادن است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به معشوقت وصل شوی، از غم دوری‌ام دلگیر نشو، زیرا رسیدن به او مانند رفتن بهار و سپردن تن به فصل خزان است.

هوش مصنوعی: چشم او به زیبایی ابروی پیوسته‌اش توجه دارد، زیرا او می‌خواهد زیبایی کمان را فراموش کند.

هوش مصنوعی: اگر سنبل زیبایش آرامش و صبر من را از من بگیرد، چه اهمیتی دارد؟ زیرا زیبایی نرگس او به من انرژی و قدرت می‌دهد.

هوش مصنوعی: محبوبم که لبانی شیرین دارد، به طور رازآلود بوسه‌ای به من می‌دهد. واقعاً این یکی از ویژگی‌های پریان است که بوسه‌ها را پنهانی بدهند.

هوش مصنوعی: دوست ما در میکده یک مقدار سنگین طلا به من داد و گفت که کار خراباتی‌ها همین است که مقدار زیادی بدهند.

هوش مصنوعی: شب گذشته، آقایی جان من را به فردا حواله کرد، زیرا روش آقایی این است که به بنده‌ها امان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر به تو علاقه‌مند شده‌ام، هیچ‌گونه سرزنشی نکن. این عادت قدیمی است که دل، به جوانان سپرده می‌شود.

هوش مصنوعی: خوشبختی ناصردین شاه همراه باد، زیرا او همه کارها را به ترتیب و نظم انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: گفتار زیبا و دل‌انگیز درباره عشق به محبوب بسیار زیباست، اما اگر صرفاً برای نمایش و بدون احساس واقعی گفته شود، فقط زحمت بیهوده‌ای خواهد بود.