غزل شمارهٔ ۵۰۷

هوش مصنوعی: هر بخش از وجودم تحت تأثیر توست و به دقت به جاذبه‌های زیبایی‌ات نگاه می‌کنم. تو تمام وجود من را تسخیر کرده‌ای و من به زیبایی‌ات مجذوب شده‌ام.

هوش مصنوعی: من از آن روزی که چشمانت را دیدم، فهمیدم که چشمان سیاه تو برای من ایجاد دردسر و دشواری در آینده‌ام خواهد کرد.

هوش مصنوعی: من با وجود تلخی‌های زندگی، به شیرینی تو دلخوشم و به خاطر تو همه سختی‌ها را تحمل می‌کنم. تو همچون شیرینی و زیبایی در زندگی‌ام هستی.

هوش مصنوعی: من و شوق و هیجان تو، مانند زنجیری که از گیسوی بلندت آویزان است، همه جا وابسته و پیوند خورده به دل عاشق من هستیم.

هوش مصنوعی: با موهای پریشان خود به جمع بیا تا همه بفهمند که تو عشق من هستی.

هوش مصنوعی: چشمان بدخواهی که با مژگان سیاه خود به من نظر می‌کنند، به مانند دزد و غارتگری هستند که به علم و دانش من آسیب می‌زنند و آن را به تاراج می‌برند.

هوش مصنوعی: گفتم به خاطر عشق تو همه دنیا از من خبر دارد و رسوا شده‌ام، تا چه زمانی این وضعیت ادامه دارد؟ او پاسخ داد که این رسوایی من است که به خاطر تماشای تو به وجود آمده.

هوش مصنوعی: تو به جنگ با همه عاشقان آمده‌ای، ولی آیا نمی‌دانی که تو نتیجهٔ پرورش منی که زیبایی و قدرت را به نمایش می‌گذارد؟

هوش مصنوعی: زادهٔ عبدالله، فردی دانا و فرزانه است. او می‌گوید که نیروی خلاقیت و استعدادش به اندازه‌ی گوهری با ارزش و کمیاب است که به دریا می‌ماند.

هوش مصنوعی: خوشبخت کسی است که به پادشاه مشرق بگوید من همیشه خدمتگزار تو بوده‌ام و تو آقای من هستی.