غزل شمارهٔ ۲۷۷

هوش مصنوعی: اگر آزادی می‌خواهی، از منطق و عقل فرار کن و به جمع دیوانگان بپیوند. مثل کودکان بی‌خیال و شاداب باش.

هوش مصنوعی: اگر با چهره و موهای او درآمیزید، هم در صبح زیبایی‌های دنیا باشید و هم در شب‌های غمگین، یعنی هم در خوشی و هم در ناخوشی شریک خواهید بود.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی کسی از دایره‌ی دلسوزی و محبت تو خارج نشود، هر دستوری که می‌دهد، با تمام وجود و اطاعت بپذیر.

هوش مصنوعی: هر کجا که این نوع زیبایی مانند تیر و کمان نمایان شود، جایی است که هدف پیکان‌ها باید برای قربانی شدن آماده باشد.

هوش مصنوعی: از دوری موهای زیبایش به او احترام بگذار و از بی‌ایمانی بازگرد و به دنبال ایمان بگرد.

هوش مصنوعی: با هوای نفس خود مخالفت کن و یک بار بر خلاف آنچه فکر می‌کنی، عمل کن. مدتی کافر باش و سپس مدتی مسلمان.

هوش مصنوعی: اگر برای کاهش رنجی، یک بار از شراب بنوشی یا در جستجوی گنجی، یک بار همه‌چیز را متلاشی کنی.

هوش مصنوعی: لیوانت را پر کن، شیشه را بشکن و از نگرانی دست بردار. به این جنگل آتش بزن و همچون شیران، آتش‌زا و پرشور باش.

هوش مصنوعی: وقتی ساقی می‌خندد، می‌گوید از شراب بنوش و شاد باش. اما اگر مینا گریان شود، باید لیوان را پر کنی و با لبخند به زندگی ادامه دهی.

هوش مصنوعی: به سادگی راضی بودن و قناعت را به عنوان دارایی خود در نظر بگیر، زیرا در زندگی ساده‌زیستی می‌توان همواره عزت نفس و قدرت را حفظ کرد.

هوش مصنوعی: به تماشای شمشاد فروغی در شهر برو و از باغ و گلستان بی‌نیاز و آسوده خاطر باش.