غزل شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: هر جا که به زیبایی تو نگاه می‌کنم، زلف تو مانند حلقه‌هایی است که در اطراف وجودت پیچیده شده‌اند و هر قدمی که برمی‌دارم، زنجیری از محبت و وابستگی به تو را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: کشتن عاشقان تو بدون تماشای زیبایی نیست و آه که از هر سو زیبایی‌های جالبی وجود دارد.

هوش مصنوعی: بعد از اینکه جسمم را مجروح کردی، باید آن را بسوزانم؛ زیرا هنوز در دلم امیدی به تو باقی مانده است.

هوش مصنوعی: از کوی تو بیرون رفتم و فکر می‌کردم که توانایی تحمل دوری از تو را دارم، اما تجربه به من نشان داد که اینگونه نیست.

هوش مصنوعی: از درد و غم عشق، زندگی‌ام تلخ و سخت شده است، اما هنوز به این امید هستم که تو مثل لعل و شیرینی، همیشه در کنارم خواهی بود.

هوش مصنوعی: اگر لب‌های جان‌افزای تو بوسه‌ای به جانم ببخشند، من هم که عاشق و دلبسته‌ام، حال و هوای عاشقانه‌ای دارم.

هوش مصنوعی: واعظ دربارهٔ سایهٔ درخت طوبی صحبت می‌کند، اما آیا غیر از قد تو، موجود دیگری در عالم بالا وجود دارد؟

هوش مصنوعی: من و خیال تو تا زمانی که دامن صحرا وجود دارد، با هم هستیم و من و غم‌های تو تا وقتی که عشق نقش غم را بازی می‌کند، در کنار هم خواهیم بود.

هوش مصنوعی: ای کسی که بی‌دلیل به زندگی دیگران آسیب می‌زنی، آیا هر روز از ظلمی که به دیگران می‌کنی، آگاه نیستی که روزی برای تو هم عواقب خواهد داشت؟