غزل شمارهٔ ۱۳۲

هوش مصنوعی: یک شب به آغوش سرخی سپیده‌دم می‌روم و از آن شب بی‌رحم فریاد خود را خواهش می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشمان گریه‌دارم را به‌خطر و تنگنا می‌سپارم و با نوک مژه‌هایم، خون دل را جمع‌آوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من فریاد خواهم زد و در دریا و زمین ظاهر خواهم شد؛ مثل شعله‌ای در آتش می‌سوزم و در همه جا، چه تر و چه خشک، نفوذ خواهم کرد.

هوش مصنوعی: از هر تار موی او انتقامم را خواهم گرفت و تمام آرزوهایم را از لبانش به دست می‌آورم.

هوش مصنوعی: یا به خاطر دوری او به نوعی در حسرت و عذابی بدون نشانه خواهم افتاد، یا بدون اطلاع، در آغوش او قرار خواهم گرفت.

هوش مصنوعی: در زندگی من یا فصل خوشبختی خواهد آمد، یا اینکه به جای آن، دچار مشکلات و فرازونشیب‌ها خواهم شد.

هوش مصنوعی: من یا بی‌هیچ حرفی جانم را به پای او نثار می‌کنم، یا با دستش آستین را بر روی چشمانم می‌کشیدم.

هوش مصنوعی: یا اگر به خاطر خواسته‌ام به سراغ او بروم، دستم را به سمت او دراز می‌کنم، یا اگر به دلیل حق و دلیل باشد، از در او راه سفر را پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: یا لب‌هایش را مانند شکر می‌مکد، یا کمرش را در آغوش می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر امروز آن شاه حسن به من کمک نکند، فردا همان دامنش را به نزد خداوند دادگر خواهم طلبید.

هوش مصنوعی: اگر قاتلی دوباره بر سر من بیاید، زندگی را با تیغ خودم از سر خودم می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر روزی دوباره به او نگاه کنم، می‌توانم تمامی آرزوهای سال‌هایم را تنها با یک نگاه به دست بیاورم.

هوش مصنوعی: یا من را در خاک و خون می‌کشد یا من او را در زینت‌های طلا و نقره می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر نور ماه من نقابش را کنار بزند، من به همه نقص‌ها و عیب‌های خورشید و ماه آگاه می‌شوم.