غزل شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: امروز به مسئله روز قیامت فکر نمی‌کنم، زیرا معشوقی در برابر من است که زیبایی‌اش مرا مسحور کرده و غم و اندوه را از دل می‌برد.

هوش مصنوعی: در مکان وفا، هیچ راهی جز فدای جان وجود ندارد؛ بنابراین در جستجوی او، به دنبال راهی امن نباش.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که به سمت قلبم هدف نگرفته بودم، از تیر ابرویت هیچ آسیبی نمی‌دیدم.

هوش مصنوعی: مکان تو خوشحال‌کننده و باارزش است، اما به خاطر حسادت دشمنان، جایی برای ماندن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی در روز قیامت بخواهم از تو شکایت خون و ظلمی که بر من روا داشتی کنم، نمی‌توانم از حالت مستی و شیدایی تو انتظار جبران و غرامت داشته باشم.

هوش مصنوعی: اگر تا روز قیامت زمین را بشکافند، نشان‌هایی از خون شهیدان تو پیدا خواهند کرد.

هوش مصنوعی: اگر زاهد، زلف تو را به حلقهٔ زنار بسنجید، تسبیح او از دستش می‌افتد و احساس پشیمانی به او دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: من پیرو کسی هستم که به خاطر حالت مستی و شگفتی‌اش، پایش را بر زمین گذاشته و کلاهی که نماد رهبری و امامت است را به دور انداخته است.

هوش مصنوعی: اگر ویژگی‌های پیمانه این‌گونه باشد، چطور ممکن است کسی با ویژگی‌های نیکو از خود brag کند و به خود ببالد؟