غزل شمارهٔ ۱۵۶

هوش مصنوعی: چشمان تو به نحوی زیبایی و جذابیت داده‌اند که دل من را با نگاه تو آشنا کرده است.

هوش مصنوعی: پس از اینکه دل من را شکستی، به من کمکی کردی، اما نباید به تن سالم من آسیبی برسانی.

هوش مصنوعی: به خاطر یاد tu، کوشیدم و از دلم صدایی بلند شد که در دل شب تار، نوری را به وجود آورد.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به قدری کوتاه بود که لذت و شوق خواستن و رسیدن به تو، با موانع بسیاری همراه بود.

هوش مصنوعی: تو چه زیبا هستی که با یک نگاه، زاهد را وادار می‌کنی تمام زهد و تقوا و پارسایی‌اش را کنار بگذارد.

هوش مصنوعی: کسی که عشق تو را دارد، هرگز حاضر نیست به مقام و مقام‌داری تن دهد. او حتی اگر در پست‌ترین مقام‌ها باشد، ارزش عشق تو را بیشتر می‌داند و سرش را در برابر هیچ فرمانروایی خم نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر آسمان به خاطر تو یک پرده داشت، پس چرا گل بوی بی‌وفایی را منتشر کرد؟

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف تو مانند پرنده‌ای به دام افتاده است، به گونه‌ای که حتی اگر بمیرم هم نمی‌توانم آن را آزاد کنم.

هوش مصنوعی: پاداشی که من دریافت کردم این است که به خاطر لحظه‌ای که به وصال رسیدم، بارها و بارها عشق را به خاطر اندوه جدایی تجربه کردم.

هوش مصنوعی: در جایی که عشق جاری است، نگاه زیبای تو الهام‌بخش شعری است که دل مرا شاداب کرده است.