غزل شمارهٔ ۹

هوش مصنوعی: کی از دل من رفته‌ای که هنوز دلتنگی‌ات را احساس می‌کنم؟ کی در جایی پنهان بوده‌ای که من به دنبالت بگردم و تو را پیدا کنم؟

هوش مصنوعی: تو غیبت نکرده‌ای تا من بخواهم که حضورت را طلب کنم و پنهان هم نشده‌ای که بخواهم تو را آشکار کنم.

هوش مصنوعی: با زیبایی‌های فراوانی ظاهر شدی که من با تمام چشمانم تو را تماشا کنم.

هوش مصنوعی: چشمانم با بسیاری از تلاش‌ها و کوشش‌ها مانند آینه‌ای شده است تا بتوانم تو را با یک نگاه عاشقانه ببینم.

هوش مصنوعی: به من نگاه کن و در آینهٔ چشمانم تصویر خود را ببین تا از دنیای بالاتر و فراتر از خود آگاه شوی و تو را از آن مطلع کنم.

هوش مصنوعی: ای کاش تو را در مکان‌های مقدس و عبادتی ببینم تا بتوانم تو را به عنوان محور و قبله‌ای برای مؤمنان و حتی غیرمؤمنان قرار دهم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم شبی صورتت را از پوشش بیرون بیاورم و تو را به شکلی مانند خورشید کعبه و ماه کلیسا جلوه دهم.

هوش مصنوعی: اگر آن دو زلف به دست من بیفتد، می‌توانم به خاطر تو هزاران زنجیر در پای خود ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: اگر در قیامت درخت طوبی و سدره را به من بدهند، برای زیبایی تو همه آنها را فدای تو می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که در بهشت عشق کار می‌کنم، زیبایی تو را با نگاه کردن به صورتت می‌سازم و به آن توجه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر شوق عشق به خوبی رسوا شدم و نگرانم که مبادا به خاطر من تو هم رسوا شوی.

هوش مصنوعی: اگر با ناز و غمزه‌ات به من نزدیک شوی، می‌توانم تو را به عنوان فرمانده سپاه برای شاه معرفی کنم.

هوش مصنوعی: در دربار ناصرخسرو، سلطنت که مانند سکندر و دارا قدرتمند و بزرگ بود، تو را به خدمت می‌گیرم.

هوش مصنوعی: شعرت به خاطر نام شاه، ارزش و درخشش بیشتری پیدا کرده است. شایسته است که مانند تاجی بر سر شعرا تو را قرار دهم.